DE DUINEN LANGS HET MEER VAN 
IICHIGAN. 
DOOR 
Prof. HUGO DE VRIES. 
Hoe zouden onze duinen er uitzien, indien zij niet met helm be- 
plant werden? Zij zouden kaal waaien en verstuiven, dit zien wij 
dikwijls genoeg. Maar hoe groot de macht van het stuivende zand 
is, kunnen wij gelukkig ten onzent niet meer waarnemen. Daartoe 
moet men duinen bezoeken in streken, waar de grond minder waard 
is, en waar aan de duinen dus zoo goed als geen zorgen worden 
besteed. Een zeer goede gelegenheid daartoe leveren de uitgestrekte 
duinen langs de zuidelijke en oostelijke kust van het meer Michigan. 
Zij bieden daarbij de merkwaardige omstandigheid, dat zij zich niet 
langs de zee, maar langs een binnenlandsch meer bevinden, zoodat 
het water op hun strand zoet is. Dit spreekt wel van zelf, maar 
toch is het een verrassende indruk als men overal langs het strand 
water scheppen en drinken kan. Het meer is zoo groot, dat men de 
overzijde niet ziet, zoodat de waterplas zich tot aan den horizon 
uitstrekt. Het is nu eens zeer stil, dan weer heftig bewogen, en op 
stormachtige dagen zag ik de golven en hun schuim even hoog op- 
stijgen als langs de kust der Noordzee. 
De verstuivingen dezer duinen, hun overstuiving van bosschen. 
moerassen en meren, de wijze waarop helm en andere planten het 
zand vastleggen en zoodoende allengs nieuwe duinen doen ontstaan, 
in één woord de geheele levensgeschiedenis der beweeglijke zand- 
massa*’s onder de invloeden van de winden en het plantenleven vor- 
men een onderwerp van studie, waarmede de heer Cowles, docent 
der plantkunde aan de Universiteit van Chicago, zich gedurende vele 
jaren heeft beziggehouden. Ik had het voorrecht, aan de eene zijde 
met hem en mevrouw Cowles de Nederlandsche duinen te bezoeken, 
en aan de andere zijde door hem te worden rondgeleid langs en 
9 
