130 
DE DUINEN LANGS HET MEER VAN MICHIGAN. 
door de belangrijkste gedeelten van de uitgestrekte duinen van 
het meer van Michigan. Deze bezoeken golden voornamelijk, vóór 
twee jaren de zuidelijke duinen van Dune Park, nu in 1906 de 
noordelijke groep bij Glen Haven. 
Het meer Michigan is betrekkelijk smal en lang. Chicago ligt aan 
het zuidelijk einde, aan den westkant, terwijl het meer aan den noord- 
oostelijken uithoek met de andere groote meren verbonden is. In 
deze stort het zijn water uit, dat dan over de watervallen van den 
Niagara naar zee stroomt. Slechts een zeer klein gedeelte van het 
water van het meer gaat een anderen weg uit, n.1. dat gedeelte, dat 
voor de waterverversching van de stad Chicago gebruikt en daarna 
naar den Missisippi afgeleid wordt. Het waterniveau van deze rivier 
ligt daar ter plaatse eenige meters lager dan dat van het meer en 
slechts een betrekkelijk smal en vlak land belet het meer geheel naar 
die rivier af te vloeien. Zelf ontvangt het meer zijn water niet van 
een groote rivier maar van talrijke kleine stroompjes, die uit de 
omliggende staten er heên vloeien. 
Langs de oostelijke kust van het meer vormen die rivieren een 
bijzonder type. Zij zijn betrekkelijk klein maar talrijk en aan hun 
mond verbreed tot een groot binnenmeer, dat een goede haven 
vormt. Deze havens zijn ontstaan door verzanding van de monding 
der rivier en die verzanding is een van de verschijnselen der duin- 
formatie langs de kust. Meestal is de haven met het groote meer 
dan door een gegraven kanaal, ten behoeve der scheepvaart, ver- 
bonden. Dit kanaal is dan de verbreede, uitgediepte en zooveel 
mogelijk rechtlijnig gemaakte oude mond der rivier. Het is door 
twee lange hoofden tegen verzanding beschermd, maar moet toch 
voortdurend uitgebaggerd worden, daar zoowel de rivier als het 
meer steeds zand aan voeren. 
Meer dan een dozijn van zulke natuurlijke havens wijst de kaart 
langs de oostkust van het meer aan. Zij zijn de oorzaak geweest 
van het stichten van even zoovele steden, die allengs in bloei zijn 
toegenomen. Vooral als stapelplaatsen voor den houthandel spelen 
zij een belangrijke rol. De stoomboot, die ons van Chicago naar de 
noordoostelijke punt voerde, deed onderweg drie van die plaatsen, nl. 
Ludington, Manistee en Frankfort aan. De geheele tocht duurt on- 
geveer 24 uren, iets wat tevens een denkbeeld van de grootte van 
het meer geeft. Wij gingen ’s avonds te Chicago aan boord, 
staken ’s nachts het meer in schuine richting over en bereikten 
Ludington den volgenden ochtend vroeg. Vandaar tot aan Glen Haven 
vaart de boot dicht genoeg langs de kust, om een goed overzicht 
