DE DUINEN LANGS HET MEER VAN MICHIGAN. 
131 
van de duinen en de morainen, van de mondingen der riviertjes en 
van de bossehen te geven. 
Een groot gedeelte van den staat Michigan is bedekt met de 
morainen van de gletschers, die gedurende den ijstijd deze streek 
bedekten. Die geweldige gletschers kwamen uit het noorden en 
voerden den afval mede van de gebergten, waarover en waarlangs 
zij verder schoven. Die afval vormt nu den grond in deze streek; 
het is een mengsel van klei en zand met grootere en kleinere keien. 
Bij Glen Haven, waar zulk een moraine door een zandverstuiving 
over een aanzienlijke uitgestrektheid is blootgesteld, had ik de 
gelegenheid de keien nader te onderzoeken. Zij bestonden uit 
allerlei steensoorten, maar voornamelijk uit oude kalkgesteenten en 
uit graniet en gneiss. De graniet wisselde in kleur en in mengeling 
van zijn bestand deelen sterk af. Hier en daar lagen zwarte basalt- 
stukken, elders weer fossielen uit de kalkrotsen, waarvan vooral 
Favosites en andere koralen gemakkelijk te herkennen waren. De 
steenstukken waren meest min of meer afgerond en soms nog voor- 
zien van die eigenaardige rechte en evenwijdige strepen, die het ijs 
maakt als het langzaam, maar met groote kracht, het eene rotsblok 
over het andere heênschuift. Men vindt ze in alle grootten, maar de 
grootere zijn betrekkelijk zeldzaam en slechts hier en daar in groot 
aantal opgehoopt. Tusschen al die steenen bestaat de grondmassa uit 
klei en zand met zandkorrels van zeer verschillende grootte, tot V 2 
en soms 1 cM. toe. Deze morainen liggen voornamelijk in lange 
heuvelreeksen, die van het zuidwesten naar het noordoosten loopen. 
In de dalen tusschen die heuvels liggen de riviertjes, die naar het 
meer afvloeien. De heuvels zelven zijn begroeid met bosch, of 
juister gezegd waren oorspronkelijk met een uitgestrekt bosch van 
eeuwenoude dennen en eiken bedekt, totdat de zaagmolens aan de 
havens werden opgericht. Sedert zijn de oude boomen gekapt en 
vervoerd en is het oude bosch allengs overal door nieuwen opslag 
vervangen. Het kappen gaat natuurlijk door; hier en daar zijn nog 
gedeelten van het oude bosch voorhanden en elders begint de opslag 
alweer boomen te leveren, die de moeite van het vellen waard zijn. 
Bij zulk een grooten rijkdom van hout kan men natuurlijk geen 
zuinigheid verwachten. Veel hout, dat de rivieren afgedreven wordt, 
ontsnapt dan ook, komt door de haven in het meer, en wordt hier 
vroeg of laat op de kust geworpen. Het vormt een zeer eigenaardigen 
karaktertrek van het strand van het meer Michigan. Waar men 
de kust bereikt, vindt men de lijn van hoog water door een onaf- 
gebroken band van hout bedekt. Soms zijn het geheele stamstukken, 
