DE DUINEN LANGS HET MEER VAN MICHIGAN. 
133 
alsof de heuvel, dwars op de richting der kust loopend, daar een- 
voudig doorgebroken is. Bovenop ziet men dan het bosch, dat tot 
vlak aan de helling ongestoord doorloopt. Het is als het ware door- 
gesneden en de helling, ofschoon soms meer dan honderd meters 
hoog, is zoo steil, dat als men een ronden steen bovenaan loslaat, 
die rollend en met enkele sprongen van boven naar beneden loopt 
om ten slotte in het water neder te plassen. Want het strand is op 
zulke plaatsen meestal slechts smal. Die hellingen zijn meestal naakt 
en zonder plantengroei, en toonen daardoor aan, dat nog telkens grond- 
verschuivingen plaats vinden. Dit konden wij dan ook, wandelende 
langs den bovenrand, op sommige plaatsen zeer duidelijk zien. 
Hier en daar lagen langs de kust, bovenop de moraine, duinen- 
Van de stoomboot af konden wij dit goed waarnemen. Het is karakte- 
ristiek voor de kusten van de noordelijke helft van het meer, terwijl 
in het zuiden, in het Dune-Park, de duinen op de hoogte van het 
strand beginnen, evenals bij ons. Het duinzand is geelachtig wit, 
glinsterend in de zonnestralen, terwyl de doorsnede der moraine meer 
bruinachtig en dof is. De grens tusschen beide was van de boot 
uit soms merkwaardig duidelijk te zien, als een lange horizontale 
slechts hier en daar omlaag gebogen lijn. De oorzaak daarvan ligt 
in het water, dat als regen op de duinen valt, door den zandgrond 
gemakkelijk omlaag zinkt, maar dan door de kleiachtige moraine 
ten deele tegengehouden wordt. Dit deel vloeit dan op de grenslaag 
zijdelings en komt dan aan de doorsnede te voorschijn. Het maakt 
de vruchtbare klei hier nat, zoodat allerlei planten er groeien kun- 
nen. Het gevolg is dat de grens tusschen moraine en duingrond 
als een donker begroeide lijn op een afstand zichtbaar is. W r aar wat 
meer water te voorschijn komt, vloeit dit over de helling omlaag, en 
daar ziet men dan smallere en breedere groene strooken van die 
horizontale lijn uit afwaarts, maar natuurlijk nergens opwaarts gaan. 
Het spreekt van zelf, dat wij op dien afstand de planten zelve niet 
onderscheiden konden, maar dit belette niet dat het verschijnsel 
sprekend genoeg was. De bedoelde lijn was nu eens slechts een 
tiental meters boven het waterniveau te zien, dan weer veel 
hooger. 
Manistee ligt vrij ver van de kust; het kanaal is daar langer, wij 
hadden dus een goede gelegenheid om de moraine en de duinen van 
dichtbij te beschouwen. De eerste noemt men hier cliffs of bluffs, woor- 
den, die in het algemeen kleine rotswanden, uit een betrekkelijk zacht 
gesteente gevormd, aanduiden. Langs de zuidzijde van het kanaal lagen 
de bluffs, langs de noordzijde de duinen, daar het kanaal op de grens van 
