DE DUINEN LANGS HET MEER VAN MICHIGAN. 
137 
hebben en des winters groen blijven. Zij heeten allen te zamen 
»evergreens«, bloeien met kleine, tot trosjes en schermpjes veree- 
nigde of alleenstaande, veelal witte of lichtrose bloemen en hebben 
dikwijls de heerlijkste geuren. Sommige soorten hebben droge 
vruchtjes, zooals de Pyrola’s, waarvan onze duinsoort bij ons in het 
bi zonder wintergroen genoemd wordt, maar waarvan ik hier een 
viertal zeer verschillende soorten vond. Andere hebben roode bessen, 
zooals de plant die het wintergreen-oil levert, de Gualtheria procum- 
bens, de kruipende kornoelje (Cornus canadensis), een laag plantje 
met een krans van bladeren, waarboven 2 — 6 helderroode besjes dicht 
opeen gedrongen staan en de Mitchella repens. Dit is een plantje, 
dat in zijn groeiwijze sterk aan onze maagdepalm herinnert en overal 
in deze bosschen de meest algemeene grondbedekking vormt. Het 
heeft in het voorjaar witte welriekende sterbloemetjes, die twee 
aan twee staan en wier vruchtjes telkens samen tot een dubbele 
roode bes uitgroeien. Het behoort tot dezelfde familie als de koffie 
en de quinine. Tot dit groene kleed behooren verder de Epigeia 
repens, die van allen in het voorjaar het vroegste bloeit en zeer 
welriekend is en de Linnaea borealis, het plantje dat Linnaeus 
zoo gaarne in zijn knoopsgat droeg en dat men daar dikwijls op 
zijn portretten afgebeeld ziet. Iemand, die deze bizonderheid niet kende 
en den naam half vergeten had, duidde mij de plant aan als 
))Somebody’s borealiscc. 
Enkele Orchideeën treft men hier aan, o.a. een paar soorten van 
het aardkoraal of Corallorhiza, waarvan er een nogal vrij algemeen 
bloeide. Verder een kleine witbloeiende Spiranthes cernuus, met han- 
gende bloemen, die in spiralen geplaatst zijn en daarom lady’s tresses 
heeten en de fraaie Venus-schoentjes of Cypripedium acaule, wat 
letterlijk vertaald »lady’s slipper without foot« beteekent. Varens zijn 
niet zeldzaam en vooral het adelaars- varen groeit hier in de drogere 
gedeelten van het bosch, evenals elders, in ontelbare exemplaren. 
Van de fijnere varens noem ik Botrychium virginianum en B. ter- 
natum, waarvan wij op een plekje een paar dozijn jonge plantjes 
vonden, waaraan bij het uitgraven de knol vormige voorkiemen nog 
fraai te zien waren. Merkwaardiger wdjze vindt men hier van de 
wolfsklauwen of Lycopodium de twee zelfde soorten als in Europa, 
n.1. L. clavatum met de lange kruipende stengels van onze heiden 
en L. annotinum, die bij voorkeur een alpenplant is. Aan padde- 
stoelen zijn deze vochtige bosschen bizonder rijk en ik had het 
voorrecht hier kennis te maken met een der lichtende soorten. Ik 
was des avonds, na den maaltijd, toen het volkomen donker was en 
