138 
DE DUINEN LANGS HET MEER VAN MICHIGAN. 
de maan slechts nu en dan, tusschen de bladeren door, den grond 
van het bosch bereikte, alleen uitgegaan. Toen ik door het dichte 
bosch mijn weg naar het meer zocht en door een plaats liep, waar 
de maan niet scheen, zag ik naast mij enkele helder lichtende plek- 
ken. Ik strekte mijn hand uit en ontwaarde een omgevallen boom- 
stam, waarop zij lagen. Nader onderzoek leerde dat elke plek ge- 
vormd werd door een aantal kleine, oorvormige en gesteelde padde- 
stoeltjes, die op het rottend hout groeiden. Zij vertoonden aan de 
onderzijde de bekende platen of lamellen onzer meest gewone soorten. 
Ik kon bij hun eigen licht de vormen wel niét zien, maar ze toch 
voldoende onderscheiden om ze met mijn mes af te snijden en mede 
naar huis te nemen. Het phosphoresceeren werd hierdoor niet gestoord ; 
een zacht geel licht werd telkens zichtbaar als ik ze in het donker 
hield. Zoowel de boven- als de onderzijde lichtten. Het schijnt, dat 
deze soort hier niet zeldzaam is en dat haar vruchtlichamen het 
verschijnsel regelmatig vertoonen . Het is wel een der meest merk- 
waardige en, zoover men oordeelen kan, meest nuttelooze eigenschappen 
die men in de natuur aan planten kan waarnemen. 
De grond van deze bosschen vormt een dikke zwarte humuslaag; 
en van daar dat bladerlooze planten, die öf op de wortels van andere 
soorten parasitisch leven óf met de zwammen van den humus samen- 
gegroeid zijn en daardoor hun voedsel verkrijgen, hier niet zeldzaam 
zijn. Tot hen behoort het aard koraal, dat ik reeds noemde, verder 
de »Indian pipescc, een melkwitte Monotropa met een pijpvor- 
migen stengel, die aan zijn omgebogen top een enkel wit bloempje 
draagt; de draadvormige, vertakte Epiphegus virginiana, die met een 
knol, zoo groot als een noot, op de beukenwortels woekert en de 
Conopholis americana, die sterk aan de Lathraea’s herinnert maar 
in dichte zoden van vele tientallen van bleekbruine stengels op ot 
tusschen de eikenwortels groeit. Zij is verwant met onze bremrapen, 
maar van dit geslacht trof ik hier geen soorten aan. 
Een der voornaamste karaktertrekken van de duinen van het meer 
Michigan is de algemeenheid der zandverstuivingen. Overal langs de 
kust van het meer ziet men deze aan het werk en ik had het voor- 
recht ze zoowel in de zuidelijke als in de noordelijke duinstreken te 
kunnen bestudeeren. In Dune-Park, dicht bij Chicago, zijn de stuif- 
duinen hoog genoeg, tot 30 Meter, maar bij Glen-Haven zijn er vele 
die een hoogte van 30 — 60 M. hebben. Meer dan eens ben ik de 
volkomen kale en zeer stijle landzijde van zulk een stuifduin afge- 
gaan; men kon er gemakkelijker van afglijden dan afloopen. Zulk 
een stuifduin vordert in den loop der jaren gestadig en betrekkelijk 
