DE DUINEN LANGS HET MEER VAN MICHIGAN. 
139 
snel landwaarts; geen meer of plas, geen plantengroei en geen 
bosch kan het tegenhouden; alles wordt eenvoudig bedolven en ver- 
nietigd. De richting is in hoofdzaak die der westewinden, maar 
soms gaan twee stuifduinen naar elkaar toe en vereenigen zich dan 
allengs tot één groote, en een enkele maal ziet men een stuivende 
zandmassa ook de richting naar het meer inslaan. Zoo aan de noor- 
delijkste landpunt bij Glen-Haven. Gelukkig hebben de stuifduinen, 
trots de afwezigheid van zorgen, ook hier slechts een voorbijgaand 
bestaan en vroeg of laat gelukt het aan den plantengroei ze vast 
te leggen. In verband daarmede is verreweg het grootste opper- 
vlak der duinen met planten, ja voor een niet onbelangrijk deel met 
bosschen, bedekt, zoodat uitgestrekte kale zandvlakten uitzondering 
zijn. In Dune-Park zag ik meest afzonderlijke duinen in beweging; 
bij Glen-Haven stoof het zand over de duinstreek overal, zoover het 
oog reiken kon. Men noemt de beweeglijke duinen hier actief en de 
begroeide rustend; maar deze termen gaven m.i. geen voldoende in- 
druk van het schadelijke en verwoestende element van die werk- 
zaamheid. 
De stuifduinen ontstaan bij ons meest daar, waar de begroeiing 
met helm aan de windzijde onvoldoende is, zoodat de wind gaten in 
den grond kan blazen, die allengs [grooter worden en later tot de 
bekende zoogenaamde holle kiezen aanleiding geven. Langs de kusten 
van het meer Michigan ontstaan zij daarentegen bij voorkeur vlak 
aan en boven het strand, wanneer de golfslag meer zand aanvoert 
dan door de plantengroei aldaar vastgelegd en vastgehouden kan 
worden. De wind kruit dan het zand de heuvelhelling op en laat 
het aan de achterzijde vallen. Hier glijdt het naar omlaag en begint 
de planten te bedekken. Het is de moeite waard om de verschillende 
gevallen van overstuiving die ik waarnam, hier afzonderlijk te 
bespreken. 
Ik begin met het stuiven van zand over een met gras begroeide 
moraine-vlakte. Het water van het meer werpt het zand op het 
strand, de zon droogt het en de wind jaagt het tegen de helling op. 
Dan valt het tusschen de planten die aan den rand van den afgrond 
groeien, wordt door deze vastgehouden en kan zich allengs ophoopen. 
Onder de medewerking van verschillende planten, zooals ik die later 
beschrijven zal, ontstaat dan een zandduin, dat de hoogte van één of 
meer meters bereiken kan. Zoolang de plantengroei gelijken tred 
kan houden met de aanvoer van zand, beperkt zich het verschijnsel 
tot de vorming van deze heuvelreeks op het hoogplateau. Maar ten 
slotte komt er te veel zand of groeien de planten te langzaam; dan 
