DE DUINEN LANGS HET MEER VAN MICHIGAN. 
141 
platdrukken zal, wekt een gevoel van onvermogen, waarbij komt dat 
menige fraaie soort plaatselijk met algeheele uitroeiing bedreigd 
wordt. Want moge de wind aan de andere zijde het duin ook weer 
zoover kunnen uitgraven dat een nieuwe lage en moerassige duinpan 
ontstaat, de kans, dat die door andere dan de meest gewone soorten 
zal worden begroeid, is natuurlijk zeer gering. Ik zag een groote 
waterplas in Dune-Park, die klaarblijkelijk vroeger rondom door bosch 
omgeven geweest was. Maar aan de meerzijde was het bosch bedolven 
en dus verdwenen. Hier en daar getuigde een enkele doode 
boomtop, die nog uit het zand uitstak, van den vroegeren toestand. 
Rondom den plas was een rand van laag hout geweest, voornamelijk 
uit wilgen en kornoeljes bestaande. Ook deze waren bedolven onder 
het zand, maar hun toppen waren er doorheen gegroeid en vormden 
een breede groene lijn, dicht boven den voet der kale zandmassa. 
Deze voet reikte tot midden in het hooge biesgewas, meest van de ge- 
wone bies of Scirpus lacustris, en had deze hier en daar reeds zoo 
bedekt, dat de zandrand in het open water stond. Tal van water- 
lelies of plompen groeiden hier; enkele werden reeds aangetast, 
andere met ge wissen ondergang bedreigd. Het zand zal misschien nog 
enkele tientallen van jaren noodig hebben voor het meertje geheel 
gedempt en al zijn vegetatie voorgoed en spoorloos verdwenen zal 
zijn. Maar de voortgang van den heuvel moge langzaam zijn, hij is 
gestadig en zeker. Aan de andere zijde van het meer groeiden de 
mooiste moerasbloemen, zooals de Sabatia’s, die een duizendgulden- 
kruid met veel grootere sterbloemen zijn, de Gerardia’s met de zacht 
rosé klokbloemen, verschillende Orchideeën, varens en andere. Dit 
alles was klaarblijkelijk ten ondergang gedoemd. 
(Slot volgt.) 
