OYER DE VERHOEDING DER GELEIDINGS- 
COEFEICIENTEN VOOR WARMTE EN 
In het jaar 1853 kwamen YViedemann en Franz door hun onder- 
zoekingen over het geleidend vermogen der warmte reeds tot het 
besluit, dat de metalen nagenoeg hetzelfde geleidingsvermogen heb- 
ben voor warmte als voor electriciteit. Jaeger en Diesselhorst ga- 
ven in 1899 de volgende tabel voor de verhouding dezer constanten 
bij 18° en 100° C. *) k = geleidingscoëff. voor de warmte, o- = ge- 
leid ingscoëff. voor electriciteit : (Zie tabel volgende bladz.) 
De electronentheorie geeft rekenschap van deze merkwaardige be- 
trekking 1 2 ), maar zij voert tot het besluit, dat men werkelijk voor 
alle metalen hetzelfde getal moet krijgen. 
In de theorie van Lorentz worden alle metaalatomen gerekend 
een oneindig groote massa te hebben tegenover de electronen en 
tevens wordt aangenomen, dat zij in rust verkeeren. Hierdoor is het 
voorop gesteld, dat het atoomgewicht van het metaal geen invloed 
heeft. Reinganum oordeelde, dat het nu doelmatig was empirisch een 
betrekking te zoeken tusschen -—en andere physische eigenschappen. 
G 
Reeds spoedig na de ontdekking van de wet van Wiedemann en 
1) Berl. Berichte 1829, p. 719. 
De cijfers in de hier bijgevoegde tabel zijn overgenomen uit »Ergeb- 
nisse und Probleme der Electronentheorie« van H. A. Lorentz. 
2) Zie 4e afl. van dezen jaargang, p. 103. 
DOOR 
G. J. W. BREMER. 
