DE DUINEN LANGS IET MEEE VAN 
IICHIGAN. 
DOOR 
Prof. HUGO DE VRIES. 
(Slot.) 
Enkele andere moerassen, die dit lot vroeg of laat naar alle waar- 
schijnlijkheid treffen zal, mogenhier genoemd worden. Een er van zag 
er uit als een hoog begroeid weiland ; maar de grond was drassig en 
wij konden niet ver van den rand naar het midden komen. De rand 
bestond weer uit wilgen en kornoeljes en ander struikgewas. De 
vlakte was begroeid met biezen en zeggen. Daartusschen groeide het 
ook in onze plassen algemeene moerasvaren, Aspidium Thelypteris, 
onze moeras-aardbezie, Comarum palustre, het amerikaansche raoe- 
rasvaren, Onoclea sensibilis, dat twee soorten van bladeren heeft, ge- 
wone groene zonder sporen en bruine, sporen dragende en bijna aar- 
vormig samengetrokken vruchtbare bladeren. Ook het gewone Konings- 
varen, Osmunda regalis, was hier algemeen . Maar wat het belangrijkste 
was, was de »cranberry«, wier bessen thans bij ons uit Amerika 
worden ingevoerd en die, ingemaakt, zeer smakelijk zijn. Deze plant 
is verwant met de boschbes, maar meer nog met de veenbes, die 
als de europeesche vertegenwoordiger er van kan worden beschouwd. 
De veenbes is Vaccinium Oxycoccos en de cranberry heet V. macro- 
carpum. Zij ziet er juist zoo uit als de eerste, heeft eveneens zeer 
lange kruipende draaddunne stengels, maar bessen die dubbel zoo 
groot zijn. De veenbes groeit bij ons in de heideplassen en de 
cranberry heeft een overeenkomstige groeiplaats, daar de ondergrond 
der moerassen in Michigan ook moraine is, evenals die der heide- 
plassen bij ons. Beide zijn min of meer zodevormend en kunnen ge- 
heele uitgestrektheden gronds met een dicht vlechtwerk van stengels 
en met talrijke fraaie bessen bedekken. Omstreeks een eeuw geleden 
11 
