162 
DE DUINEN LANGS HET MEER VAN MICHIGAN. 
heeft men getracht de cranberries in Engeland en bij ons in te voeren, 
en in enkele duinplassen van Ameland vindt men deze cultuur nog 
tot op den huidigen dag . Maar om een of andere reden is zij elders 
bij ons opgegeven en is de plant dus verdwenen. In Engeland schijnt 
zij op sommige plaatsen verwilderd te zijn . Thans, nu allerlei soorten 
van bessen voor jams en marmelades, weêr meer de aandacht trekken, 
zou de cultuur der kraanbessen in onze duinpannen misschien weer 
met voordeel kunnen worden beproefd, en daarom kwam het mij 
niet onbelangrijk voor, naar aanleiding van mijne vondst er de aan- 
dacht op te vestigen . 
In een grootere plas bij Glen Haven had ik het genoegen de Val- 
lisneria spiralis aan te treffen. Wij voeren in een klein stoombootje 
over het meer en met een hark werden de planten van den bodem 
losgemaakt en opgehaald. Chara’s of kranswieren. Myriophyllum en 
allerlei andere ook bij ons gewone waterplanten vormden de hoofd- 
massa. Maar de lange lintvormige bladeren van de Vallisneria wei den 
spoedig herkend en weldra vonden wij ook de bloemen. Deze zijn 
éénsiachtig. De vrouwelijke hebben drielobbige stempels en zitten 
elk op een steel, die juist zoo lang is als van den bodem tot aan het 
wateroppervlak, zoodat de bloem zich even daarboven opent. De 
mannelijke bloemen breken als knoppen van een korten steel af, 
drijven dan omhoog en openen zich ook op de oppervlakte van het 
water. De wind drijft ze rond en hoopt ze in troepjes rondom de 
vrouwelijke bloemen op. Is de bestuiving afgeloopen dan rolt de 
bloemsteel zich als een kurketrekker op en trekt zoodoende de jonge 
vrucht naar omlaag, waar zij dan veilig de periode van haar verdere 
ontwikkeling doorloopen kan. Bij ons kan deze plant echter alleen 
in warme kassen in de bassins en aquarien gekweekt worden, hier 
groeit zij in het meer te zamen met andere, ook bij ons wilde soorten. 
Dit meer was over het algemeen slechts ondiep; want bijna overal 
zagen wij, hier en daar, de biezen boven het water uitsteken. Alleen 
in het midden was een diepere vaargeul. Tusschen de biezen groeiden 
waterlelies, wier bladeren aan de onderzijde donkerrood waren, Nym- 
phaea tuberosa en enkele andere soorten. Aan den oever groeiden de 
gewone duikers (Typha latifolia) en andere wel bekende moeras- 
oeverplanten. Daartusschen de springbalsamien met oranje bloemen 
(Impatiens fulva), de moeras-zijde plant, of swamp silk weed (Asclepias 
incarnata), die hier en daar geheel vrij in het water stond. De 
groote vruchten waren vol met de zaden met hun glanzend zijdeach- 
tige kuif. Lobelia Kalmi'ï met fijne lichtblauwe bloemen en de prach- 
tige Lobelia cardinalis met de donker vuurroode bloemtrossen, die 
