DE DUINEN LANGS HET MEER VAN MICHIGAN. 
163 
bij ons een geliefde tuinplant is, groeiden samen aan den oever, evenals 
een Parnassia, die iets grooter was dan de onze en P. caroliniana 
heette. Verderop stond onze gewone drentsche thee, Myrica gale, met 
haar welriekend loof, tusschen groote bij ons onbekende varens, de 
Woodwardia virginica en de Osmunda cinnamomea of het kaneelvaren. 
Allerlei andere planten zou ik gaarne opnoernen, zoo ik niet vreesde 
te veel min bekende namen te moeten gebruiken. 
Een ander moeras was gekenmerkt door een soort van boschbes- 
achtig gewas, dat een lagen heester met boschbesachtige blaadjes en 
tallooze lange trosjes van wittq belbloemetjes vormt. Het is de An- 
dromeda calyculata en behoort tot de familie der heideplanten. Het 
bedekt uitgestrekte moerassen en wijst dikwijls de groeiplaatsen voor 
andere belangrijke planten aan. Zoo b.v. in Dune-Park die van de 
Sarracenia’s of bekerplanten . Ook Drosera’s vond ik hier. Witte en 
roode Eupatoriums (E. perfoliatum en E. purpureum) groeien gaarne 
langs den rand. Cicuta bulbifera is een waterscheerling, fijner van 
bouw dan de onze en die in de oksels harer fijn geslipte bladeren 
kleine bolletjes voortbrengt, die later afvallen en ontkiemen . Evenals 
bij onze wilde yien gaat dit soms zoover, dat daardoor de productie 
van bloemen geheel onderdrukt wordt. Een zeer interessante plant 
moge ten slotte nog genoemd worden . Het is een soort van katte- 
staart, verwant met onze Lythrum maar met iets grootere, onderling 
gelijke bloemen, die in wijder kransen bijeenstaan, doch dezelfde 
kleur hebben (Decadon verticillatum) . De stengels van dit gewas 
hangen in sierlijke bochten uit het riet naar het open water over 
en duiken dan hun top onder. Dan gaat die top zich eerst voorzien 
van een drijfweefsel . Daartoe groeit de dunne schors tot een bijna 
vingerdikke laag van een wit luchthoudend weefsel aan. Terwijl dit 
geschiedt ontwikkelen zich de uiterste knoppen tot nieuwe stengels 
en ontstaan tevens de bijbehoorende wortels, zoodat de top als het 
ware een kolonie van nieuwe plantjes vormt, die wat verder van 
den oever afstaan dan de oude plant En terwijl aan den oever de 
biezen en duikers en zeggen in dichte drommen het open water in- 
groeien, zoodat het water gestadig af- en de oever steeds toeneemt, 
maakt deze inrichting dat de Amerikaansche kattestaarten telken 
jare hun plaats aan den uitersten rand der moerasplanten innemen 
kunnen . 
Vroeg of laat kan een stuifduin deze plassen en moerassen berei- 
ken en met ondergang bedreigen. Het is niet noodig hierop terug 
te komen, daar de beteekenis van deze overstuivingen duidelijk 
genoeg is. Het eenige punt, dat ik nog bespreken moet, is het gedrag 
