DE DUINEN LANGS HET MEER VAN MICHIGAN. 
169 
lieren hier gemakkelijk den groenen opslag geven, dien zij ook bij 
ons vormen, waar zij op den grond bloot komen te liggen en verwond 
worden. Het gevolg van een en ander is, dat die bruine randen van 
vroegere oppervlakten niet zelden groen zijn, door een meer of min 
levendige vegetatie en daardoor van een afstand nog duidelijker in 
het oog loopen. Onze weg voerde ons herhaaldelijk over en langs deze 
verschijnselen, zoodat wij ze in alle bijzonderheden konden nagaan. 
Kan men in Michigan de verwoestende werking van het stuivende 
zand op veel grootere schaal bestudeeren dan bij ons, men heeft er 
tevens een goede gelegenheid om het eerste ontstaan van duinen na 
te gaan. Het strand en de zeekant der duinen staan bij ons zoodanig 
onder den invloed van den mensch, dat men ze bijna als beteugeld 
kan beschouwen en dat de oorspronkelijke verschijnselen er zoo goed 
als niet te zien zijn. De werking van de helm op het zand speelt bij 
ons een groote rol maar is kunstmatig geregeld en toont zich daar- 
door anders dan in de vrije natuur. Ook valt het aandeel, dat andere 
planten aan het vastleggen van het zand nemen, niet zoo duidelijk 
in het oog. 
Daarom wil ik hier een paar planten op den voorgrond stellen, 
die bij ons niet voorkomen. Het zijn soorten van wilgen, overeenko- 
mende met onze kruipwilgen en de zandkers. die tot een geheel andere 
familie behoort, maar toch dezelfde rol speelt (Prunus pumila). 
In Augustus, de maand waarin ik in beide jaren de duinen langs 
het meer Michigan bezocht, zijn de zandkersen rijp. Het zijn kleine 
zwarte kersen, glinsterend in de zon, soms zoo groot als kleine exem- 
plaren van onze gewone kersen, soms kleiner en uiterst wisselend in 
grootte. Zij zijn saprijk en Jekker, met meer smaak dan onze kersen, 
maar de pit is betrekkelijk groot en er is dus maar een dunne laag 
van vruchtvleesch. Zij groeien aan de takken evenals de onze, maar 
veel talrijker, zoodat de takken dicht beladen zijn met desmakelijke 
vruchten. De plant is een laag struikgewas, meest met de takken 
plat op den grond of onder het zand bedolven; alleen de vruchtdra- 
gende einden staan dan recht of schuin omhoog. De struik groeit 
aan zijn rand steeds voort, met lange uitlooperachtige takken, die 
zich hier en daar bewortelen, evenals die der wilgen. Elke plant wordt 
daardoor langzamerhand een laag boschje, waarvan de deelen van 
elkander onafhankelijk worden. 
De zandkers is in de midden-staten van Amerika een vrij alge- 
meen gewas. Het is tegen de strengste winters bestand en onge- 
looflijk vruchtbaar en kan in vele droge streken, waar anders ooft- 
cultuur onmogelijk is, nog met zeker voordeel gekweekt worden. 
