170 
DE DUINEN LANGS HET MEER VAN MICHIGAN. 
Men gebruikt dan de vruchten voor inmaak. Deze in het oog loopende 
eigenschappen zijn aanleiding geworden tot uitvoerige proeven over 
de mogelijkheid van een verbetering der vruchten, met behoud der 
overige eigenschappen. Dit moet natuurlijk door kruising met de 
gewone kersen bereikt worden, tenzij dat uitzaaien op groote schaal 
rechtstreeks tot het gewenschte resultaat kan leiden. Zulke proeven 
worden o. a. ‘door Dr. Hansen in Zuid-Dakota in het groot genomen, 
maar vereischen natuurlijk veel tijd. Geven zij ten slotte het ge- 
wenschte gevolg, zoo zal een cultuur van kersen op de nu braak- 
liggende duingronden mogelijk worden en zal wellicht de geheele 
tegenwoordige toestand dezer streken belangrijke veranderingen on- 
dergaan . 
Voorloopig echter speelt de zandkers nog slechts een rol als zand- 
binder. Dit is de naam die hier aan die planten gegeven wordt, die 
het vermogen hebben het stuivende zand vast te leggen en daardoor 
allengs duinen te doen ontstaan. De bladeren hebben den vorm en de 
grootte van die der amerikaansche kruipwilgsoorten en gelijken op 
deze zoo sterk, dat wij ons dikwijls in de bepaling van den aard der 
struiken vergisten. Maar meestal is het zand zwart van de kersen 
en ziet men dus al op een afstand met welke soort men te doen 
heeft. Tusschen die smalle bladeren wordt de snelheid van den wind 
vertraagd en valt het medegevoerde zand dus neêr.Ten deele stuit 
het tegen de bladeren en doet die het omlaag vallen. Rondom zwiept de 
wind het zand voort, maar in de kersstruiken valt het en hoopt zich 
op. De ondergedoken takken maken wortels, houden daardoor het 
zand vast en verschaffen voor de hoogere gedeelten de mogelijkheid 
om verder op te groeien. De bladeren rotten en vormen wat humus, 
de kersen vergaan en de pitten ontkiemen en zoo ontstaat allengs 
een struikgroep, die met den aanwassenden zandheuvel mede groeit. 
De buitenste takken groeien als uitloopers en vergrooten dus de 
groep en daardoor kan ook het jonge duintje allengs in omvang, en 
dus ook in hoogte toenemen. 
In Dune-Park kon ik deze zandkers-duintjes vlak aan het strand 
waarnemen, bij Glen Haven meer over de zandverstuivingen verspreid. 
Zij werken op dezelfde wijze, ofschoon zij in het eerste geval het zand 
vastleggen, dat pas op het strand gedroogd en opgewaaid is, terwijl 
zij in het laatste slechts gedeelten van het sinds jaren stuivende zand 
binden. Voor wie met ons strand bekend is en gewoon is daarlangs 
bijna niet anders dan de in rijen geplaatste helm te zien, is de groei 
van de zandkers op precies dezelfde plaatsen natuurlijk iets geheel on- 
verwachts. Toch speelt zij hier dezelfde rol als bij ons die helm-aanplant. 
