DE DUINEN LANGS HET MEER VAN MICHIGAN. 
171 
Juist zooals de zandkers werken de kruipwilgen, die hier tot twee, 
bij ons onbekende soorten behooren, de Salix glaucophylla en de 
S. adenophylla. Ik kon hun groei voornamelijk bij Dune-Park nagaan, 
maar ik zou in herhalingen vervallen, als ik de bijzonderheden be- 
schrijven wilde. Liever wil ik terstond tot de bespreking van de 
helm overgaan. Deze grassoort, Psamma arenaria, speelt hier even- 
goed een hoofdrol als bij ons. Tusschen haar harde biesvormige bla- 
deren valt het stuivende zand neer, en de kruipende wortelstokken 
binden het vast. Die wortelstokken groeien in horizontale of schuin 
opwaarts groeiende richting snel en gemakkelijk, vertakken zich her- 
haaldelijk en vermeerderen zich daardoor. Een enkele helmplant groeit 
daardoor evengoed tot een duintje aan als de zandkers. Maar de helm 
breidt zich sneller uit en daardoor worden de helmheuveltjes breeder 
en vlakker en dragen zij natuurlijk meer tot het vastleggen van het 
zand bij. Halfo verstoven groeien de wortelstokken opwaarts en in 
het volgende voorjaar maken zij hun bladeren en bloemstengels op 
het nieuwe oppervlak. Gedurende den zomer, maar meer nog in het 
najaar en in den winter, stuift er een nieuwe zandlaag op, maar weêr 
komt de helm omhoog om boven over dat zand de oppervlakte te beklee- 
den. Zoo gaat het allengs voort, tot geheele, vrij groote duinen ontstaan. 
Twee andere grassoorten zijn er, die ook belangrijk tot het vast- 
leggen van het zand bijdragen. Beide behooren tot geslachten die 
ook bij ons zulk een rol spelen, maar tot andere soorten. Ik zal de 
eene de blauwe helm en de andere de pluimhelm noemen. De blauwe 
helm is Elymus canadensis en veel fijner van bouw dan onze soort, 
die breedere, hoewel eveneens blauwe bladeren en veel grovere aren 
heeft (E. arenarius). De aren der canadeesche soort zijn los van bouw 
en bizonder fraai. De pluimhelm is Calamagrostis longifolia en heeft 
groote, wijd vertakte pluimen op stengels die soms manshoog worden. 
Zij beschermt uitgestrekte zandvlakten tegen verstuiving, evenals onze 
Calamagrostis Epigeios dit doet. 
De blauwe en pluimhelm doen voor de gewone helm daarin onder, 
dat zij zoo goed als geen uitgroeiende wortelstokken hebben. Zij 
groeien in het overstuivende zand meer omhoog dan zijdelings en 
maken dus heuveltjes die wel hoog worden, maar niet veel in omvang 
toenemen. Waar zij dun verspreid zijn, beteekenen zij dus niet veel 
voor het vastleggen van het zand, maar waar talrijke heuveltjes 
dicht bijeen ontstaan, of waar tusschen hen de kruipwilgen en zand- 
kersen kiemen, kunnen zij allengs een geheel oppervlak vastleggen. 
Op een afstand zijn de Elymus-duintjes blauwachtig, maar die van 
de pluimhelm levendig groen. 
