172 
DE DUINEN LANGS HET MÈER VAN MICHIGA.N. 
De beteekenis van al deze kleine duinheuveltjes langs het strand 
is zoo groot, dat Dr. Cowles de begroeide zone vlak langs het kale 
strandzand als het normale begin van alle duinvorming langs het 
meer Michigan beschouwt. Het strand gaat hier dan ook niet zoo 
steil omhoog als bij ons, maar langzaam en met een breede lijn, 
waarop zich deze jonge duintjes overal gemakkelijk vormen kunnen. 
Natuurlijk is dit in het zuidelijke deel het duidelijkst en het fraaist, 
terwijl in het noordelijk gedeelte de aanwezigheid der hooge moraine- 
heuvels, die steil in het meer afdalen en slechts een zeer smal strand 
hebben, den toestand min of meer verandert 
Gelukt het aan de zandbinders op de uiterste duinhelling langs 
het strand zich tot een aaneen gesloten plantendek te vereenigen, 
dan kunnen talrijke soorten van planten zich daarin nestelen. Men 
krijgt dan het voor ons merkwaardige resultaat van een bloemrijke 
flora langs het strand. Zoo vond ik hier een struik van Shepherdia, 
die fraai beschubde bladeren heeft evenals onze duindoorn, blauwe 
klokjes (Campanula rotundifolia) rijk in bloei, de Zygadenus elegans 
met een pluim van groenachtig witte zesstralige sterbloemen, het 
amerikaansche salomons-zegel, Smilacina stellata, met trosjes van roode 
bessen en allerlei andere planten. 
In die zone van zandbinders brengen het meer en de winden voort- 
durend meer zand. Op den duur kunnen zij natuurlijk al dit mate- 
riaal niet binden, maar gaat een gedeelte over hen heen hooger op 
of verder landwaarts in. Dezelfde soorten kunnen het ook daar vast- 
leggen, maar de grootere afstand van den oever laat nu ook den groei 
van andere gewassen toe, die ten deele nog beter in deze richting 
werkzaam kunnen zijn. Zij herinneren aan de gewone struikheide, 
die in de noordelijke en zuidelijke duinen van Holland zulk een groot 
aandeel aan het vasthouden van het zand heeft, maar die hier niet 
voorkomt. Onder hen nemen de kinnikinick of berenbes en de beide 
soorten van Jeneverbes een eerste plaats in. Ik zag ze tot op den 
top van de uiterste heuvelreeks langs het strand, maar niet aan de 
meerzijde afdalend. Van de eerste (Arctostaphylos Uva Ursi), die 
ook in Zwitserland een welbekende, over de rotsblokken in dichte 
gordijnen afhangende of lage zoden vormende plant met fraaie roode 
bessen is, zag ik o.a. een heuvelreeksje van een twintigtal meters 
lengte en 1 — 2 meter breedte. Aan de windzijde werd het zand 
echter tusschen de stammetjes en wortels weggeblazen en waren deze 
dood en bruin; aan de andere zijde echter waren de zoden dicht en 
groen en vol bessen, met uitloopers die het heuveltje landwaarts in 
deden aangroeien. Uit deze groeiwijze kan men afleiden dat de kinni- 
