DE DUINEN LANGS HET MEER VAN MICHIGAN. 
173 
kinick liefst aan de beluwde zijde van een duinhelling zal groeien, 
en hier zag ik haar dan ook veelvuldig. Maar half ondergraven kop- 
jes met deze plant zijn overal een typische karaktertrek van het 
landschap. Van de jeneverbessen groeit de Juniperus Sabina liefst 
plat op den grond. Van één punt uit stralen de takken naar alle 
richtingen; naar onderen bewortelen zij zich en naar boven zenden 
zij de korte groene, bloeiende of besdragende takjes omhoog. Lange 
sierlijke straallijnen van takjes, in afnemende grootte, ziet men overal 
rondom de centrale dichtere massa. Tusschen hen groeien mossen 
en kleine grassen gaarne, zoodat het zand spoedig goed vastgelegd 
wordt. Waar de vlakte al meer begroeid is, heft de Sabina zich ook 
meer omhoog en de andere soort, de J. communis, die de gewone 
jeneverbes van onze heide is, is altijd meer opgericht, ofschoon hier 
veelal meer boschachtig uitgebreid dan bij ons. Na deze komt de 
kornoelje (Cornus stolonifera) met haar schermen vol glinsterend witte 
bessen. Zij is nu eens een heester, dan weer een kruipgewas, dat 
geheele overigens kale hellingen op de zelfde wijze bekleedt als de 
zandkers, maar met grooter bebladerde en minder dichtgedrongen 
takken. Enkele duinheuveltjes zag ik, waar de duinroos, (Rosa Engel- 
manni) of de wingerd (Vitis riparia) dezelfde rol speelden; maar ook 
onder deze kon de wind aan de westzijde het zand hier en daar 
wegblazen, zoodat de wortelstokken en wortels over groote uitge- 
strektheden ontbloot werden, 
Is een duingroep of een vallei op deze wijze voldoende vastgelegd, 
dan begint zich een rijke duinflora daarop te ontwikkelen. Enkele 
soorten dragen tot het vasthouden van het zand bij, andere niet. 
Tot de eerste behoort de zijdeplant of plantaardige zijde, Asclepias 
Cornuti, waarvan men de cultuur ook in onze duinen hier en daar 
beproefd heeft. Het zijn rechtopgaande, meest niet vertakte stengels, 
die de sierlijk gebouwde bloemen in kogelvormige groepen dragen. 
Uit elke zoodanige groep veranderen enkele bloempjes later in groote 
doosvruchten, vol van platte zaden met een rijk, zilverachtig pluis. 
Van dit pluis heeft men vroeger getracht een plantaardige zijde te 
maken. Hier en daar, maar vooral aan de landkant, vindt men vrij 
groote hellingen met dit gewas begroeid. Een zwakke zandbinder is 
ook de bijvoet, Artemisia canadensis, die zeer algemeen is en waarover 
ik reeds gesproken heb. Evenals bij ons op verschillende duinplanten 
bremrapen als parasieten groeien en evenals rondom Salt Lake op 
den Sage-brush zulk een parasiet welig tiert, even zoo vond ik er 
ook hier een op de wortels der bijvoetplanten. Het was een andere 
soort van hetzelfde geslacht als die bij Salt Lake City, nl. Aphyllon 
