DE DUINEN LANGS HET MEER VAN MICHIGAN. 
175 
den, waar niets anders leven kan. Midden op de uitgestrekte en bij wind 
sterk stuivende vlakten ziet men ze, als eerste pioniers, of als een 
mislukkende poging der natuur om ook hier het stuiven tegen te gaan. 
De vastgelegde duinen plegen zich, langs het meer van Michigan, 
met bosch te bekleeden. De boom, die daarbij de voornaamste rol 
speelt, is de populier. Deze toch is een zandbinder van goede hoe- 
danigheid en beveiligt menige half open plek tegen een vernieuwde 
overwinning van den wind of herovert wat in een hevigen storm 
verloren geraakt mocht zijn. Men ziet de populieren dan ook overal, 
nu eens in de valleien of op de hellingen, dan weer hooge kopjes 
met een dicht netwerk van wortels vasthoudend. Soms zijn zij over- 
stoven en groeien toch weêr op, daar zij, evenals de wilgen, het 
vermogen hebben om uit de overdekte takken wortels te schieten. 
Ja het schijnt soms, dat dit voordeelig is voor hun groei; want de 
nieuwe scheuten, die zij uit zóó bewortelde takken maken, zijn krach- 
tig en dragen meest groote, flink gebouwde bladeren. Ik mat zulke 
organen, die in lengte en in breedte het dubbele van het gewone 
blad bereiken. 
De Michigan-populieren gelijken zeer veel op de beide soorten, 
die in onze duinen een overeenkomstige rol spelen. Onze gewone 
soort, Populus nigra, wordt hier vervangen door de P. monilifera, 
en onze klater-populier of P. tremula door de P. balsamifera. Beide 
amerikaansche soorten zijn rijker aan hars en aan aroma dan de 
overeenkomstige Nederlandsche, maar komen met deze in vorm en 
kleur van blad in hoofdzaak overeen. Beide maken uit hun wortels 
gemakkelijk bebladerde looten en men ziet dit opschot bijna overal, 
waar de wortels door het wegstuiven van het zand of door een andere 
oorzaak bloot gekomen zijn. 
Het is verbazend met hoe weinig de populieren tevreden zijn. Een 
jonge boom kan overstoven worden, in de nieuwe zandlagen een 
krans van wortels en takken maken, weer overstoven worden, en 
het proces zoo eenige malen herhalen. Stuift dan later al dat zand 
weer weg, dan komt de, nu misschien doode, boom, als een zeer 
merkwaardig groot praeparaat ter illustratie van het regeneratie- 
vermogen voor den dag. Op een kopje ziet men soms een of twee, 
soms een groepje populieren, terwijl overigens het geheele duin kaal 
is en stuift. Rondom die boomen is de zandgrond dan als bekleed 
met een uitgestrekt net van wortels, waarvan de hoofdstammen bloot- 
liggen, maar waarvan talrijke fijnere takken in het zand omlaag 
gaan, dit vasthouden en tevens nog het noodige water en voedsel 
voor de boomen opzuigen. Vele jaren kan zulk een bedekking stand 
