176 
DE DUINEN LANGS HET MEER VAN MICHIGAN. 
houden, maar zoo het duin rondom wegstuift komt natuurlijk ook 
de top voor den val. Aan de windzijde worden de wortels dan onder- 
graven, niet door konijnen, want die zijn hier niet, maar door den 
wind. De eene stam voor en de andere na verliest zijn steunsel en 
zakt omlaag, door zijn wortels nog aan het wortelnet der overigen 
vastgehouden. Zulke half nog staande, half hangende boomgroepen 
ziet men zeer dikwijls. Ten slotte sterven de ontwortelde boomen 
natuurlijk af, en eindelijk treft dit lot de geheele groep. In Dune- 
Park zag ik dit in het groot. Daar hing een heel bosch van meer 
dan vijftig dikke boomen op zijn blootgewaaid wortelnet van den 
toprand van een groot duin af. Aan de andere zijde van dien rand 
stond het levende bosch, maar aan deze zijde was een wel 25 meter 
hoog duin halverwege weggeblazen, zoodat het bosch omlaag gezakt 
was. Natuurlijk waren bijna alle boomen dood. Eenige honderden 
meters verder zagen wij het zand, dat van hier opgenomen was, als 
een groot kaal duin met scherpen kam over een ander bosch heen 
liggen, terwijl alleen de toppen en hoogste takken der populieren er 
nog uitstaken. 
Populieren kiemen ongeveer even gemakkelijk als wilgen en men 
ziet soms plekken met duizenden kiemplantjes, waar de grond een 
tijdlang vochtig is. De jonge planten groeien snel en kunnen ter- 
stond overstuiving verdragen. Zoo kunnen zij kleine duintjes doen 
ontstaan evenals de wilgen; maar daar zij alleen omhoog groeien en 
zich niet zijdelings uitbreiden, is hun beteekenis voor de duinformatie 
niet zeer groot. Ook vindt men ze zelden dicht bij de kust maar 
meestal meer op van het meer verwijderde plaatsen, iets wat vooral 
voor de Populus monilifera geldt. 
Op de populieren volgen meestal de linden, Tilia americana, met 
grooter blad dan onze linden, maar aan denzelfden typischen afge- 
rond kegelvormigen vorm van den top der kroon meest reeds op een 
afstand te herkennen. Ook is hun loof veelal lichter van kleur dan 
dat der overige boomen. Op de reeds voldoende door plantengroei 
beschermde hellingen maakt de linde gaarne een bosch. Zij houden 
de lucht vochtiger dan de populieren dit vermogen en bevorderen 
daardoor den ondergroei en zoodoende de vorming van een humus- 
laag. Vooral klimplanten, zooals wingerden (Vitis riparia) en boom- 
wurgers (Celastrus scandens), groeien gaarne en zeer rijkelijk in de 
linden-bosschen. De wingerden zag ik overladen met de trossen met 
kleine, blauwe, frisch-zure druiven en de boomwurgers veel voller 
bedekt met hun roode zaden dan men dit ooit bij ons ziet. Van de 
volheid van bloei en vrucht-productie in deze streken geven namelijk 
