DE DUINEN LANGS HET MEER VAN MICHIGAN. 
177 
de bij ons gekweekte exemplaren der zelfde soorten eenvoudig in het 
geheel geen denkbeeld. Linden kunnen vrij wat overstuiving ver- 
dragen en ook met hun wortels het zand langen tijd tegen den wind 
vasthouden, maar vroeg of laat delven zij in beide gevallen toch het 
onderspit. Zijn de omstandigheden echter gunstiger, zoodat het bosch 
stand houdt, dan ontwikkelen zich onder de linden weldra eschdoorns 
(Acer saccharinum) en men ziet ook in andere bosschen deze beide 
soorten vaak te zamen als het hoofdbestanddeel, waartusschen natuur- 
lijk hier en daar andere vormen post vatten. 
In andere bosschen krijgen de dennen en sparren, in weer andere 
de eiken de overhand. Dennenbosschen ontwikkelen zich gaarne 
waar de beerbes en de jeneverbes, die ook wintergroen zijn, den 
grond reeds vastgelegd hebben. Zij kunnen zich dan later uitbreiden 
en vormen nu op vele plaatsen langs het meer, de voornaamste bos- 
schen op de duinen. Drieërlei soort van dennen spelen een hoofdrol, 
de witte den of Pinus Strobus, de roode den of P. resinosa en de 
struikden of P. Banksiana, waarvan ik bij Glen Haven een jong bosch 
zag, dat zich vlak achter de kruipwilgen en biezen langs de lagunen 
van het strand allengs strand waarts uitbreid de. Overal tusschen de 
struikdennen zag ik nog de kruipende jeneverbessen (J. Sabina) en 
de kinnikinicks. Een rijke flora had zich daartusschen ontwikkeld, 
waarvan ik hier echter alleen de lichtblauwe Lobelia Kalmiï en de 
donkerblauwe groote gentiaan-bloemen der Gentiana crinita noem. 
Zeer merkwaardig is dat de Thuya occidentalis, ons gewone winter- 
groen, dat eigenlijk een soort der moerassen is, in die dennenbosschen 
op de duinen overal en zelfs op de hoogste en droogste toppen voor- 
komt en weelderig tiert. De hellingen, die het meest aan den wind 
blootgesteld zijn, schijnen over het algemeen meer voor dennenbos- 
schen dan voor linden en eschdoorns geschikt te zijn. 
Eikenbosschen bestudeerde ik op de Michigan-duinen vooral aan de 
zuidelijke punt van het meer, in Dune-Park. Van daar komen zij 
naar het noorden toe ongeveer tot Manistee voor; maar in de noor- 
delijke duinen spelen eiken geen rol van eenige beteekenis. In het 
algemeen vindt men dicht bij het meer geen eiken; zij zijn tegen 
de met zand beladen winden niet goed bestand. De meest gewone 
eik is de Quercus coccinea tinctoria, die niet bij ons, maar meer in 
zuid-oostelijke landen van Europa bosschen vormt en een der bekende 
voortbrengers der galnoten van den handel is. Verschillende omstan- 
digheden wijzen er op, dat de eikenbosschen in dennenbosschen ont- 
staan, nadat deze den grond daartoe voldoende voorbereid hebben. 
Vatten wij ten slotte onze schildering dezer duinen in korte woor- 
12 
