DR. R. A. REDDINGIUS, WAT IS ZIEN? 
185 
afstand, dan is het zuiver ingesteld ; bevindt het zich op grooter of 
kleiner afstand, dan wordt op het netvlies een verlicht vlak, een ver- 
strooiingskring, waargenomen: in het samengestelde oog ontwikkelde 
zich eene inrichting, waardoor zuivere instelling voor verschillende 
afstanden tot stand kan komen, welk accomodatie-apparaat zich vooral 
bij vogels, apen en menschen voordoet ; de accomodatiespier wordt meer 
of minder samengetrokken, al naarmate de daarbij werkzame hersen- 
cellencombinatie de door lichtinval in de retina, en wel meer bepaald 
in het netvliesgroefje, geboren prikkel door middel van de zenuw- 
vezelen ontvangt. De hersencellencombinatie heet dan het orgaan 
voor verstrooiingskringen . Uit Reddingius’ proeven, indruppeling 
van een der oogen met homatropine en met pilocarpine, volgt dan, 
dat de snel grijpende bewegingen onzer handen niet onder den be- 
perkenden invloed staan van onze afstandsschatting, maar wel onder 
dien van het orgaan voor verstrooiingskringen en dat wij in normale 
omstandigheden den invloed van dat orgaan op onze bewegingsorga- 
nen slechts tot ruim een halven meter afstands ondervinden, overeen- 
komende met het punt, dat onze grijpende handen nog kunnen be- 
reiken tot het naaste punt, hetwelk wij door accomodeeren nog juist 
scherp kunnen zien. Reddingius concludeert nu dat ook in de derde 
afmeting, voor zoover de voorwerpen in het bereik liggen, de bewe- 
gingen onzer ledematen niet worden afgepast door een door ons oor- 
deel geleiden bewusten wil, maar door een proces, dat in normale 
omstandigheden overeenkomstige, echter in bizondere gevallen niet 
overeenkomstige bewustzijnsverschijnselen opwekt, dus van ons oordeel 
onafhankelijk is. 
Het tweede deel, waarin het Tweeoogig zien behandeld wordt, kan 
ik slechts zeer kort behandelen, want het zou te ver voeren er lang 
bij stil te staan, omdat dan feitelijk het grootste gedeelte van dat 
deel zou moeten worden overgeschreven. 
De schrijver bespreekt eerst het Tweeoogige gezichtsveld en de 
parige oogbewegingen, de vier welke beide oogen tegelijk naar rechts, 
naar links, naar boven en naar beneden draaien en de twee welke 
de beide gezichtslijnen — de rechte lijnen, welke de door het knoop- 
punt van het oog gaande lichtstralen moeten volgen om in het net- 
vliesgroefje te komen — i in of uit hetzelfde platte vlak brengen. De 
grijporganen voeren een convergeerende beweging uit bij nadering 
van het gefixeerde voorwerp, welke convergeerende beweging ook de 
gezichtslijnen uitvoeren, zoodat gesproken kan worden van een met 
de accomodatie-innervatie gepaard gaande beperking van den afstand 
van het snijpunt der gezichtslijnen. Ons lichaam is dus zoodanig 
