186 
DR. R. A. REDDINGIUS, WAT IS ZIEN? 
doelmatig ingericht, dat de beide gezichtslijnen tot kruising gebracht 
worden op de plaats waar het voorwerp zich bevindt. Met de acco- 
modatie-innervatie hangt dus de convergentie-innervatie samen. Ziet 
men nu door een bril met zoogenaamd convergeerende prisma’s, zoo- 
dat, door het rechter oog gezien, een voorwerp op L meter afstand 
naar links verplaatst schijnt te zijn en, door het linker oog gezien, 
naar rechts, dan kan men tweeoogig zien, maar ziet men alles te 
klein en heeft de grijpbeweging op te geringen afstand plaats; de 
gezichtslijnen zijn gericht op een punt van het mediaanvlak dichterbij 
gelegen dan | meter. Omdat scherp wordt gezien, is de accomodatie 
even groot als bij zien zonder prisma’s, dus ook de beperking van 
de prikkelbaarheid der op netvliesbeelden van bepaalde grootte rea- 
geerende hersencellen, de beperking van de voorwaartsbeweging der 
ledematen en de beperking van den afstand van het snijpunt der 
gezichtslijnen. Er moet dus een zelfstandig orgaan bestaan, onafhan- 
kelijk van de verstrooiingskringen, hetwelk die drie door het orgaan 
voor verstrooiingskringen veroorzaakte beperkingen versterkt. Dat 
orgaan wordt in werking gebracht bij dieren welke parige oogbewe- 
ging bezitten, door een lichtprikkel, tengevolge van het gelijktijdig 
getroffen worden van twee groepen van eenvoudige oogen, wier aan- 
geboren richtingen evenveel, doch in tegengestelden zin, van die der 
gezichtslijnen afwijken. Van die prikkels zijn er vier verschillende 
soorten denkbaar, en Reddingius stelt zich voor, dat er in de herse- 
nen vier verschillende organen zijn welke daarop reageeren, de vier 
fusie-organen, waarvan het eerste zoo juist omschreven is. Het tweede 
fusie-orgaan leert men kennen door divergeerende prisma’s te nemen, 
waardoor alles te groot en op te grooten afstand gezien wordt ; het 
heeft een de drie beperkingen tegenwerkenden invloed. De interessante 
proeven van den schrijver wil ik, hoewel met leedwezen, voorbijgaan. 
Lichtinval in een of in beide oogen doet een minimale werkzaam- 
heid van de vier fixatie-innervaties tot stand komen, waarbij alle 
uitwendige oogspieren zich eenigszins contraheeren. Zijn de rich- 
tingsbewegingen der netvliesgroefjes parig, dan komt instelling van 
de gezichtslijnen in de eerste twee afmetingen tot stand, terwijl, 
indien dan bij tweeoogig zien een dier lijnen te hoog of te laag ge- 
richt is, het derde of vierde fusieorgaan zijn werkzaamheid verricht. 
Voor de nadere ontwikkeling van deze scherpzinnige betoogingen 
meen ik naar het oorspronkelijke te mogen verwijzen, daar een ani- 
meerend referaat, voor wie het boek zelf toch niet lezen zal, mij vrij- 
wel onmogelijk schijnt 
Alleen wil ik nog op een praktische zaak licht laten vallen. Het 
