190 
BOTANISCHE UND L ANDWTRTSCHAFTLICHE 
eigenschap, om zetmeel in de weefsels op te hoopen, bij nauw ver- 
wante planten, b v. bij die van één geslacht of van een grootere 
groep, voorkomt als een erfelijk kenmerk of dat ze beschouwd moet 
worden als een geval van aanpassing, ontstaan dus onder invloed van 
uitwendige omstandigheden. In die richting heeft de schrijver van ons 
boek getracht nieuwe feiten te vinden en een vergelijking te maken 
tusschen de soorten van reservevoedsel bij de planten in de tropen 
en in ons klimaat. Stahl wijst er reeds op dat zetmeelvorming in 
de bladeren voor de plant in zooverre voordeelig moet wezen, dat 
daardoor de zoo noodige verdamping krachtiger geschieden kan, om- 
dat vermindering van de concentratie van het celvocht het afgeven 
van waterdamp gemakkelijker maakt. Omgekeerd kan een ophooping 
van oplosbaar voedsel, b.v. suiker, voor in een droge omgeving 
groeiende planten van waarde wezen, omdat de verdamping dan min- 
der snel geschiedt. Verder heeft reeds Meijer er op gewezen, dat een 
assimileerende cel beter hare functiën verrichten kan, naarmate zij 
gemakkelijker in staat is de gevormde koolhydraten aan andere cellen 
af te geven of ze als onoplosbaar zetmeel neêr te slaan. Bovendien 
heeft Saposchnikoff aangetoond dat, naarmate de geassimileerde 
stoffen zich meer ophoopen in de bladeren, de assimilatie langzamer 
geschiedt en vond Arno Müller, bij zijn studiën dat bladeren met 
veel zetmeel er in in een tijdseenheid meer organisch voedsel vormen 
dan bladeren met veel suiker in hun weefsel. De uitkomst van de 
onderzoekingen, verricht bij water- en moerasplanten, bij gewassen 
die bijzonder veel assimileeren, bij klimplanten, bij zeeplanten, bij 
schaduwplanten, bij op droge plaatsen of tegen boomstammen of in 
helder zonlicht groeiende gewassen en eindelijk bij boomen en strui- 
ken, is deze: het vermogen der planten, om meer of minder groote 
hoeveelheden zetmeel bij krachtige assimilatie tijdelijk in de bladeren 
op te hoopen, ontstaat door samenwerking van twee factoren, van 
welke nu eens de eene, dan weer de andere den meesten invloed 
heeft. Dan eens zijn het erfelijke kenmerken van een familie of een 
groep van planten, tot welke ook de onderzochte plant behoort; dan 
weêr speelt de aanpassing een zoo belangrijke rol, dat familie- of 
groepen kenmerken op den achtergrond treden. Bovendien zijn er 
familiën, die blijkbaar gemakkelijk zetmeel ophoopen, andere die dat 
moeilijk doen, hoe ook de uitwendige omstandigheden zijn; bij Pa- 
pilionaceeën en Cruciferen treedt het familiekenmerk als zeer over- 
wegend op, want daar vormen zelfs de op droge plaatsen groeiende ge- 
wassen veel amylum. Maar evenzeer spreken veel gevallen vóór de juist- 
heid van de door Stahl gehuldigde meening, dat de hoeveelheid zetmeel 
