MIYOSHl’s ATLAS VAN JAPANSOHE PLANTEN. 
197 
overal in Oost-Azië zulk een belangrijke rol speelt. De eene afge- 
beelde soort, de Ficus retusa nitida is de Japansche Banyan, een 
zware boom van wiens uitgespreide takken men tallooze luchtwortels 
in dikke bundels omlaag ziet hangen. Enkele dier wortels groeien 
sneller, bereiken den grond, vertakken zich daar en vormen dan 
zuilen, waarop de takken bij hun verderen groei rusten. De boom, 
die op Formosa en de Luchu-eilanden inheemsch is, levert een voor- 
treffelijk hout, dat voor meubelmakerij en Japansche verlakte waren 
gebruikt wordt. 
Zooals bekend is, zijn de Banyans (Ficus bengalensis en verwante 
soorten) de heilige boomen van Indië. Zij zijn het beeld der oneindig- 
heid, zonder begin en zonder einde. Zij zijn daarom gewijd aan 
Ftshnoe en zijn voor hem een tempel, niet met handen gemaakt. 
Zulk een tempel ziet men b.v. te Nerbuddah ; hij rust op 3 C 20 zuilen 
en heeft 700 meter in omtrek. Zulk een boom heeft geen stam, 
vandaar de voorstelling dat hij geen begin heeft. Soms is de boom 
zoo oud dat de stam afgestorven is, terwijl de takken, rustend op 
en gevoed door de talrijke luchtwortels, zonder bezwaar voortleven. 
Is dan de plaats waar de stam vroeger stond, noch op den grond, 
noch aan de wijze van verspreiding der takken meer te herkennen, 
dan vindt het volksgeloof de natuurlij kste verklaring van dat beeld 
in de voorstelling, dat er nooit een stam geweest is, maar dat de 
takken, sinds alle oneindigheid, op dezelfde wijze voortgegroeid zijn. 
Soms is er werkelijk nooit een stam geweest. Het gebeurt namelijk 
niet zelden, dat een Banyan-zaad op een anderen boom valt en daar 
ontkiemt. De kiemplant nestelt zich en zendt weldra luchtwortels 
naar omlaag. Zoodra een van deze den grond bereikt heeft, wordt de 
Banyan onafhankelijk van zijn draagboom en dit kan gebeuren, 
voor dat zijn eigen stammetje een eenigszins noemenswaardige dikte 
verkrijgt. Dan vertakt hij zich in de lucht, spreidt zijn takken in 
horizontale richting wijd en zijd uit en maakt telkens nieuwe lucht- 
wortels. Eindelijk sterft de draagboom, verrot en verdwijnt, maar 
dit heeft op den groei van den Banyan geen anderen invloed, dan 
dat nu de plaats van zijn ontkieming geheel onvindbaar wordt. Het 
begin is niet meer aan te toonen en daar de boomen eeuwen oud 
zijn en toch steeds nog aan hun rand doorgroeien, is er ook geen 
einde, zoodat het beeld der oneindigheid in de volksvoorstelling vol- 
ledig wordt. 
Allerlei sagen hechten zich aan deze heilige boomen en zoodra zij 
iets bijzonders vertoonen, is de levendige verbeeldingskracht van het 
volk terstond gereed met een nieuwe verklaring, die dan spoedig 
