200 
MIYOSHI S ATLAS VAN JAPANSCHL PLANTEN. 
Op den achtergrond ziet men de daken van eenige huizen der stad. 
De photographie werd genomen te Shuri, maar de plant, Ficus pumila, 
is op de Luchu-eilanden zeer algemeen, en evenzoo op Formosa en 
in de warmere gedeelten van Japan. Het is de meest karakteristieke 
kruipende plant, die bijna nergens ontbreekt. In groeiwijze en in 
bladvorm komt de soort overeen met het welbekende kruipertje onzer 
bloemenmandjes, de Ficus repen» , die ook in kassen en oranjerieën bij 
ons zoo dikwijls als muurbekleeding aangetroffen wordt. Enkele andere 
kruipende soorten van Ficus, b.v. de F. radicans worden eveneens in 
onze kassen gekweekt. 
Al deze kruipers komen in een zeer merkwaardige eigenschap met 
onzen gewonen klimop overeen. Aan de kruiptakken maken zij namelijk 
nooit bloemen of vruchten. De klimop bloeit aan afstaande takken 
met ruitvormige bladeren, die soms muren met een laag van loof 
van een hal ven meter dikte en meer bedekken. Daarop vindt men 
de schermpjes, die in het late najaar met de groene bloemen zoo 
rijkelijk bloeien en later de zwarte bessen gaan dragen. Zoo doen 
nu ook de kruipende soorten van vijgen. Oude exemplaren in een 
oranjerie maken zulke afstaande takken en brengen daaraan kleine 
oneetbare vijgen voort. Hetzelfde gebeurt natuurlijk waar de soorten 
in het wild voorkomen. Van klimop kan men die bloeitakken stekken 
en krijgt dan de zoogenoemde klimop-boompjes (Hedera Helix arborea ) 
die soms manshoog en zeer oud kunnen worden zonder ooit hun 
vroegere neiging tot klimmen te verraden. Van de kruipvijgen ziet 
men die stekken soms in onze kassen als gewone boompjes gekweekt, 
en dan niet zelden onder een anderen naam, zoodat men niet ver- 
moeden zou dat zij slechts bloeitakken van een kruipende soort waren. 
Ook zijn hun bladeren geheel anders van gedaante en doen hun 
vruchten terstond zien dat zij tot het geslacht der vijgen belmoren. 
Zoo kweekt men de vruchttakken van Ficus repen» onder den naam 
van F. stipulata en die van Ficus radicans als F. ulmifolia. 
Miyoshi’s laatste plaat in deze aflevering (Plaat 21) beeldt een 
Japansche soort van Wolfsmelk af, en herinnert daardoor aan de 
Cactussen der Amerikaansche woestijnen. Want de wolfsmelken of 
Euphorbia’s zijn gewassen der oude wereld, die in vele opzichten 
dezelfde merkwaardige verschijnselen vertoonen als de familie der 
Cactussen, die typisch Amerikaansche gewassen zijn. Iedereen kent 
de wolfsmelken. zooals zij bij ons groeien. Het zijn kleine, soms 
eenjarige, soms overblijvende gewassen, die recht van stengel maar 
vrij rijk vertakt zijn en een dichten dos van smalle, aan hun top 
meestal eenigszins verbreede bladeren dragen. Breekt men ze, dan 
