MIYOSHl’S ATLAS VAN JAPANSCHE PLANTFJN. 
201 
vloeit er een melksap uit, een verschijnsel dat de aanleiding tot hun 
naarn geweest is. Als woestijn planten hebben de Euphorbia’s echter 
dikke, vleezige, zuilvormige, weinig vertakte stengels, die zoo zeer op 
die van sommige Cactussoorten gelijken, dat men ze daarvan bijna 
niet kan onderscheiden, tenzij zij bloeien of tenzij men, door een in- 
snijding, zich van de aanwezigheid van het melksap overtuigt. 
Met de Cactussen komen deze Euphorbia’s in zeer vele opzichten 
overeen. De stam is bladerloos en geribd; de ribben zijn met groepen 
van kleine stekeltjes bezet. De ribben zijn zoo ingericht dat de hoeken 
tusschen hen nu eens wijder, dan weer nauwer kunnen worden. Het 
eerste geschiedt als de stam opzwelt en dus den cilindervorm nadert, 
het laatste als hij daarna weer inkrimpt. Onderzoekingen van den 
laatste n tijd, aan de Cactus-soorten der Amerikaansche woestijnen 
gedaan, hebben geleerd dat dit samenhangt met opname en verlies 
van water. In afwijking van andere woestijnplanten, die meestal zeer 
diep wortelen, spreiden de Cactussen hun wortels zijdelings in de 
bovenste grondlagen uit. Dit stelt ze in staat om tijdens een regenbui 
snel een vrij groote hoeveelheid water op te nemen. Men ziet dan 
de stammen opzwellen en rond worden en de takken, die reeds slap 
en flets omlaag hingen, stijven weer op terwijl zij zich eveneens met 
water aanvullen. Houdt dan de regenperiode op, dan verliest de plant, 
in den loop van een maandenlang droog saisoen, wel weinig water, 
dank zij haar dikke huid en het gemis van bladeren, maar toch iets, 
en dit ontneemt zij aan de stammen en takken die daarbij dan lang- 
zamerhand weer inkrimpen en hoekig worden. Zoo dienen deze, 
krachtens den beschreven bouw, als een reservoir dat telken jare 
periodisch snel gevuld en zeer langzamerhand weer geledigd wordt. 
Wat in dit opzicht van de Cactussen bekend is, mag natuurlijk 
ook op de overeenkomstige vormen der wolfsmelken worden toe- 
gepast. 
Wanneer men in onze kassen de verschillende vertegenwoordigers 
van de groep der wolfsmelken bijeengeplaatst ziet, ziet men niet 
alleen die bladlooze zuilen en dunstengelige bebladerde soorten, maar 
een geheele reeks van overgangen. Men kan dan trachten zich een 
voorstelling te maken, hoe die zuilvormige typen ontstaan zijn. Twee 
punten zijn daarbij duidelijk. Ten eerste is met de ontwikkeling van 
den zuilvorm de vermindering van het aantal der bladeren gepaard 
gegaan. En ten tweede is de functie der bladeren daarbij overgegaan 
op de stengels. De bladeren toch zijn de organen der voeding; zij 
bereiden het organische voedsel door middel van hun groene kleur- 
stof. Die kleurstof en die functie zijn nu in de zuilvormige wolfs- 
