202 
MIYOSHl’S ATLAS VAN JAPANSCHE PLANTEN. 
melken aan de stengels gebonden, iets waarvan men zich gemakkelijk 
overtuigen kan. 
Nu ontstaat de vraag, in hoeverre deze veranderingen parallel aan 
elkander hebben plaats gevonden. Op deze vraag werpt juist de plaat 
van Miyoshi's atlas een duidelijk licht. Zij stelt de oleander-bladige 
wolfsmelk of Euphorbia neriifolia voor. Het is de Japansche Tuku- 
rogi of Kirinkaku. Zooals de naam aanduidt draagt zij bladeren als 
die van een oleander (Neriuni Oleander), even groot en even breed 
als deze, even rijkelijk op de stengels groeiende. Maar de kleur is 
lichter en het weefsel saprijker. De soort behoort in den Indischen 
Archipel thuis en groeit op de Luchu-eilanden in halfgek weekten en 
halfverwilderden staat, nu eens op rotsachtige plaatsen, dan weer langs 
heggen of zelve als heggeplant gebruikt. Het is een heester van 3— 4 
meter hoogte met rechtopgaande, grof-vertakte stammen, die hoekig 
en vleezig zijn, evenals die van de bladerlooze soortgenooten maar 
nog niet zoo dik als deze. De oleanderbladige wolfsmelk is dus een 
duidelijke tusschenvorm tusschen onze inlandsche soorten en de echte 
zuilen der woestijn. Zij heeft de bladeren en de vertakking der eerste, 
hoewel veel grooter, en de vleezigheid en hoekigheid van de stammen 
der laatste. Zulke tusschenvormen bevat dat geslacht er vele. In onze 
kassen vindt men de E. imbricata , E. resinifera, E. canariensis en 
andere als hoekige zuilen en de prachtig rood bloeiende Euphorbia 
splendens als een bebladerde soort, die in verhouding tot haar grootte 
echter duidelijk te weinig bladeren heeft, maar dan ook min of meer 
vleezige stengels met een groen, onder de bruine kurklaag verscholen 
schorsweefsel vertoont. De Euphorbia Caput medusae en de E. Fournieri 
ziet men nu eens bladloos en dan weer bebladerd . Hun vleezige 
stammen dragen namelijk aan den jongen groeienden top een kroon 
van bladeren, die echter spoedig afvallen. Groeit de plant dus krachtig 
dan zijn haar toppen bebladerd, groeit zij traag dan schijnt zij meestal 
bladerloos. Ook de E. neriifolia ziet men in onze kassen dikwijls. 
Ik mag niet meer namen noemen, maar men zou gemakkelijk een 
lijst van soorten kunnen maken, waarin de bladeren trapsgewijs af- 
namen, terwijl de vleezigheid der stengels in dezelfde mate grooter werd. 
De vraag ligt nu voor de hand, of die veranderingen plaats ge- 
vonden hebben onder den invloed van het droge klimaat der woestijnen 
of wel onafhankelijk daarvan, en voordat de wolfsmelken naar de 
dorre wildernissen verhuisden. Op deze vraag geeft nu Miyoshi’s plaat 
een zeer sprekend antwoord. Men kan zeggen dat in de Euphorbia 
neriifolia de verandering halverwege voltooid is. Maar de photographie 
toont haar niet in een woestijn of op een droog oord ; integendeel 
