MIEREN, 
DIE LEVENDE SPINNEWIELEN GEBRUIKEN OM HUNNE 
NESTEN TE MAKEN. 
DOOR 
J. HENDRIK VAN BALEN. 
Bij een uitstapje per barkas in het mangrove-woucl van den Congo, 
leerde prof. C. Chun een mier kennen, waaromtrent hij het volgende 
schreef : T ) 
»Maar men wandelt niet ongestraft onder palmen! Toen wij, van 
de barkas uit, de planten wilden plukken, ontstond ineens op het 
voordek een geweldig spektakel. De geweren werden neergegooid, de 
jassen uitgesmeten, en alsof zij door een tarantula gestoken waren 
sprongen de menschen rond. Dichte zwermen van mieren hadden zich 
vastgebeten in het vel van de arme stakkers. In eens wemelde het 
dek van werkmieren, die met poppen sleepten, en van soldaten, die 
zóó nijdig beten, dat hun kop in ons vel bleef zitten, als wij hen er 
afstreken. Deze mieren zijn van het geslacht Oecophylla (pekos = huis, 
phyllus — blad) dat wijd verbreid in de boomen van de tropen leeft. 
Hun naam berust op den bouw der nesten, die bestaan uit aaneen- 
gesponnen bladeren. Wonderbaarlijke dingen vertelt ons een Engelsche 
ooggetuige, Holland, van de manier, waarop zij hun nest bouwen. 
De bladeren worden met behulp van de bovenkaken eerst in den 
vereischten stand gebracht en met de randen tegen elkander gehouden. 
Dan komen een menigte andere mieren, die elk een larve in den 
mond dragen en strijken dan den kop van de larf over de bladranden 
heên en weer. Waar zij daarmede het blad aanraken, komt een 
1) Hollandsche vertaling: „In de diepte der wereldzee”. 
