KL1MAAT-UITERSTEN. 
235 
groote droogte heerscht, zooals b.v. in Peru. Hettner deelt daaromtrent 
het volgende mede: „De droge zóne van Peru heeft haar grootste 
breedte onder 5° Z. Br.; zij verheft zich daarbij tot 300 M. aan den 
voet der Andes. In het Zuiden wordt zij smaller. De kust bij Paita 
is een woestijn met verstuivende duinen. Eens in de vijf ofzesjaren 
heeft er eene wonderlijke verandering van het tooneel plaats. Een 
regenbui, soms twee of drie, komen van de bergen westwaarts over 
het dorre land. Opeens verschijnen dan gras en bloemen in wonder- 
baren overvloed, tot manshoogte zich verheffend. Deze plantaardige 
rijkdom duurt een week tot een maand, daarna wordt het land weer 
een woestijn.” 
J. Ball schrijft over de groote droogte in Toropilla (22° 10' Z. Br.): 
„Hier vond ik, waarvan ik dikwijls gehoord had, een land absoluut 
zonder een spoor van plantaardig leven.... Hier vond ik inderdaad 
niets, niet alleen geen groene planten, zelfs geen mos, ofschoon ik 
op de rotsen met een loupe er naar zocht... De aanblik was abso- 
luut die van een maanlandschap, van een wereld zonder water. Ik zag 
geen insekt, geen hagedis, geen levend wezen, dat hier thuis hoorde.” 
Een ander voorbeeld: Over St. Vincent schrijft Moseler: „Een 
toonbeeld van grooter droogte en troosteloosheid als de eilanden St. 
Antonio en St. Vincent, na een van de lang aanhoudende perioden van 
droogte, van de zee uit gezien maken, kan men zich niet voorstellen. Hun 
aanblik herinnert aan die van Aden of van eenige der vulkanische 
eilanden in de Roode Zee. Soms moet het op St. Vincent in 3jaren 
niet regenen.” 
Ook elders zijn perioden van groote droogte geen zeldzaamheid 
hoewel zij minder langdurig zijn. Tiberias in Palestina, waar in 1893 
van 18 Mei tot 12 December, dus gedurende 205 dagen slechts 2 
regenbuitjes met samen 3 mM. vielen, is wel een sprekend voorbeeld. 
Wat zulke perioden van langdurige droogte in het algemeen be- 
treft, valt daarvan mede te deelen, dat zij van het Zuiden naar het 
Noorden afnemen. J. Hann zegt daarvan : 
„Te Alexandrië duurt de regenlooze tijd bijna 8 maanden, in 
Palestina 6 — 7, in Syrië in Voor-Klein-Azië en Griekenland 4 
maanden, aan de Zee van Marmora zijn in nog 2 maanden vrij regenloos. 
Aan de Middellandsche Zee zijn Tripoli 7, op het eiland Malta 4 
tot 5, op Sicilië 4 — 4|, in Napels slechts 3 zomermaanden, in Rome 
2 maanden regenloos.” 
Men kan gemakkelijk nagaan wat de gevolgen zijn van zulke lang- 
durige droogten. De bodem droogt geheel uit, alle plantengroei ver- 
dwijnt, drinkwater wordt schaars, en de stof is in overvloed overal 
