BERBERIS VÜLGARIS. 
DOOR 
A. BUEKERS. 
De wilde Berberis is een struik, aan velen bekend, in goeden en 
kwaden zin. 
Onder zijne goede eigenschappen is zeker in de eerste plaats te 
noemen de bevallige en toch krachtige vorm van bladeren, doornen 
en bloemtrossen. Een bloeiende Berberisstruik aan den rand van een 
duinboschje vormt een schilderachtig geheel, waarvoor de meeste 
wandelaars een oogenblik stil staan. 
Ook de donkerroode trossen van langwerpig ovale bessen zijn zeer 
decoratief en leveren tevens, met suiker geconfijt of met azijn en 
kruiden gekookt, een smakelijk bijgerecht op. 
De plant draagt twee soorten van bladeren, namelijk bladdoornen, 
die in drie, vijf of zeven deelen gesplitst kunnen zijn, en gewone 
groene blaadjes. Deze laatste zitten aan korttakjes, die in den oksel 
van de bladdoornen staan; in het volgende jaar komt er uit den 
knop, aan den top van de korttakjes, weer een langtak met doornen 
of wel een bloemtros. 
Een andere oorzaak is er, waardoor de Berberis berucht is en 
in de buurt van korenvelden zooveel mogelijk uitgeroeid wordt. In 
de bladeren leeft de Aecidium Berberides , een zwam, waarvan de 
wisselgeneratie eene gevaarlijke ziekte veroorzaakt in het graan; 
deze uit zich door het ontstaan van roestige vlekken op de bladeren, 
die geheel uit sporen bestaan. 
Om te kunnen voortbestaan heeft deze zwam de Berberis noodig; 
zijn er ver in den omtrek geen exemplaren daarvan aanwezig, dan 
