242 
BERBERIS VULGARIS. 
omgeven door een mantel van dunwandige, turgescente parenchym- 
eellen; over alles heên loopt een dunne epidermis. 
Er bestaat dus een bepaalde spanning tusschen de parenchym- 
cellen eenerzijds en de centrale streng en de opperhuid anderzijds. 
De mantel van parenchymcellen wil zich zooveel mogelijk uitrekken 
en wordt hierin verhinderd door de andere weefsels. Het eigenlijke 
prikkelbare deel van den meeldraad is nu het parenchym en wel 
datgene, dat zich onder aan de binnenzijde bevindt. Een aanraking 
van de epidermis op die piek heeft tot direct en plotseling gevolg, 
dat uit deze parenchymcellen celvocht uittreedt en het proces zich 
verder afspeelt. Het prikkelbare orgaan, hier de helmdraad, kromt 
zich en de door hem gedragen organen, in dit geval de antheren, 
klappen met een schok naar binnen toe tegen den stempel aan. De 
beweging der antheren is dus geheel passief. 
Dij een zeer lichte aanraking van de prikkelbare plek, b.v. met 
een menschenhaar, gelukt de proef reeds volkomen. Het interessante 
proces laat zich gemakkelijk demonstreeren en verdient daardoor 
ook zeker alle aandacht. In het geval, dat hier besproken is, zijn 
echter eenige moeilijkheden gerezen en ook latere proeven hebben 
pas aan het licht gebracht, de wijze waarop en de oorzaak waarom 
het celvocht uittreedt. 
Deze problemen heeft H. O. Juel trachten op te lossen en de uit- 
komsten zijn gepubliceerd in een artikel in het Zweedsche tijdschrift: 
„Botaniske Studier”, waaruit ik eenige belangrijke bizonderheden 
vermelden wil. Dadelijk nadat de beweging uitgevoerd is, reageeren 
de meeldraden niet op een aanraking; pas nadat de turgor zich 
eenigszins hersteld heeft, zijn ze weer prikkelbaar. Volgens Pfeffer 
zijn zelfs de mate van prikkelbaarheid en de amplitude van de be- 
weging evenredig met de sterkte van den turgor. 
Ook onder andere bepaalde invloeden kan een reactie geheel uit- 
blijven; er treedt een z.g. „verstij vingstoestand” op, waarin de fila- 
menten in ’t geheel niet op uitwendige invloeden reageeren ; o.a. heeft 
dit plaats in het luchtledig. 
De theorie van Pfeffer bracht onze kennis over de plotselinge 
bewegingen bij planten een heel eind verder, bij de meeldraden van 
Berberis stuitte zij echter op eenige bezwaren. 
Neemt men de meeldraden uit de bloem en bewaart men ze droog, 
dan behouden zij hunne prikkelbaarheid een tijd lang. Het uitge- 
treden water na de eerste reactie kan dus niet meer opgenomen 
worden. Dit bezwaar kan echter opgeheven worden, wanneer men 
aanneemt, dat de weefsels, die deelnemen aan de beweging, een op 
