244 
BERBERIS VULGARIS. 
haar gewone werking, dan wordt volgens de wetten der osmose het 
water weer opgenomen en de turgor herstelt zich. 
Al is nu deze theorie een zuivere hypothese, toch verklaart zij ons 
dit wonderlijke verschijnsel in het plantenleven en is daarom van 
waarde. 
Snijdt men het filament van een Berberismeeldraad dwars door 
en sluit men verdamping uit, dan treedt ook hier uit de wondvlakte 
bij kromming een druppeltje water te voorschijn. Ook de intercel- 
lulaire ruimten, aan het bestaan waarvan men eerst twijfelde, zijn 
door Pfeffer duidelijk aangetoond in het prikkelbare parenchym- 
weefsel . De anatomische bouw vertoont enkele eigenaardigheden, die 
een licht kunnen werpen op hunne functie bij de plotselinge be- 
wegingen. 
Op een dwarse doorsnede, ongeveer midden door het filament ziet 
men een centralen vaatbundel, iets meer naar buiten gelegen ; tusschen 
dezen en de buitenepidermis ligt gewoon grootcellig parenchym met 
intercellulairen ; aan de binnenzijde is het parenchym kleincellig, de 
cel wanden geven een cellulose-reactie en zijn collenchymachtig ver- 
dikt. Op een lengte-doorsnede blijkt het parenchym uit langwerpige^ 
smalle celletjes te bestaan, waartusschen vele, maar zeer nauwe in- 
tercellulairen. Dit is het prikkelbare parenchym en er over heèn 
loopt de eveneens prikkelbare epidermis, die als huidzintuig bij de 
plant dienst doet. 
Unger (in 1855) is van meening, dat het de turgorverandering 
in deze epidermiscellen is, die de bewegingen der meeldraden ver- 
oorzaakt, terwijl het elastische collenchym passief uitgerekt wordt. 
De epidermis is met een dunne cuticula bedekt en dus voor water 
ondoordringbaar, dit komt dus in de intercellulairen. Eigenlijk weer- 
legd is nu deze oudere meening nooit, ofschoon Pfeffer het waar- 
schijnlijk maakt, dat de turgorveranderingen hoofdzakelijk plaats 
hebben in de parenchymcellen . 
Vernielt men de epidermis met een scherp voorwerp op de prikkel- 
bare plek, dan kromt de meeldraad zich door dezen prikkel sterk; 
doopt men de bloem daarna in water, dan buigt zij zich terug. Dit 
heeft dus plaats door turgorverandering in het parenchym. 
Juel heeft het prikkelbare parenchym onder invloed van oplos- 
singen met verschillende osmotische concentratie gebracht. Bij de 
eerste proef sneed hij een zeer dun schijfje af van den binnenkant 
der meeldraden. In water gedompeld, strekten deze zich, totdat ze 
geheel horizontaal stonden, daarna in 30 pCt. suikeroplossing gebracht, 
had weer een kromming tot tegen den stempel plaats. 
