ONZE EERSTE EXCURSIE. 
249 
vlekken aan den kop hebben, beschutting te zoeken tot zelfs op de 
grachten van onze groote steden. Daar ziet men dan ook de Kleine 
Zeemeeuw vertegenwoordigd, kenbaar aan meerdere grootte en groen 
achtige pooten, die ons land niet tot broedplaats verkiest, maar er 
in het barre seizoen in groote vluchten rond vliegt. Ook deze meeuwen 
zijn nuttig voor den landman en verdienen de bescherming, die haar 
van regeeringswege wordt verleend. Ook aan het strand vindt men 
ze, waar men tevens kan bewonderen de sierlijke vliegbewegingen 
van de Zilver- en Mantelmeeuwen, die mede zoo’n keurige stoflage 
vormen aan onze met zout bezwangerde kusten. 
We verlaten thans het bouwland om onze wandeling voort te 
zetten, en ons te begeven naar het duin. Vele planten bloeien hier 
nog niet. Alleen het Maartsch Viooltje verspreidt er hier en daar hare 
welriekende geuren. De duindoornen staan nog naakt en kaal en 
vertoonen de oude nestjes van Kneutjes en Paapjes, die straks weer 
hier naar nieuwe nestgelegenheid zullen omzien op de plaats, waar 
ze het eerste levenslicht hebben aanschouwd. Ook de Koekoek zal 
er weer de pleegouders kiezen voor zijne eieren, dus voor zijne 
kinderen, die zich al de ruimte in het kleine nest zullen toeëigenen, 
om de wettige kinderen een vroegen dood te doen sterven. 
Zie, daar wipt een haas met langzame sprongen door de vallei. 
Af en toe steekt hij de lange lepels omhoog en richt hij zich op de 
achterpooten op. Was het nog in den jachttijd, dan zou hij spoedig 
beenen maken, maar nu is er sedert vele weken al geen schot ge- 
vallen, zoodat »lampe« thans een rustig leventje kan lijden. Ha, daar 
is z’n nest! En er bevinden zich drie jongen in. Hoe knusjes liggen 
ze bij elkander en hoe zacht zijn de donshaartjes van de kleine 
knaagdieren! Blaadjes eten kunnen ze nog niet, maar het hazen- 
moedertje kan ze meer dan voldoende melk geven, zoodat ze spoedig 
opwassen om in eigen behoefte te kunnen voorzien. Maar 
noodig is zulks ook, want de voedster heeft binnen enkele weken 
reeds weder andere jongen te verzorgen en zoo gaat het voort, wel 
vijf of zes keeren binnen het jaar. En eer de laatste jongen zijn ge- 
boren, hebben de eerste het ouderpaar reeds in het bezit van klein- 
kinderen gesteld, zoodat de hazen zeer sterk in aantal zouden toenemen, 
als niet elk najaar vele door het »moordend lood« werden getroffen. 
Voor overbevolking is bij de familie »lampe« daarom voorloopig nog 
geen gevaar. Eerder is dit het geval bij het verwante konijn, dat 
betere beschutting vindt in de diepe holen, doch door het graven er 
van ook een gevaar is en blijft voor de zeewering. Op allerlei wijzen 
gaat men de konijnenplaag tegen. Niet alleen worden deze grijze 
