250 
ONZE EERSTE EXCURSIE. 
witstaartjes geschoten, maar ook met fretten worden ze gevangen, 
terwijl vele exemplaren worden doodgeslagen, vooral wanneer er 
sneeuw ligt; ook eindigt menig konijntje zijn leven in strikken, 
van koperdraad gevlochten. 
Wilt ge eens fretten zien? Ga dan maar mede naar het huisje, 
dat daar onmiddellijk onder de duinen staat. Zie, dit hokje bevat er 
eenige. Ze zien er wel aardig uit, bijna geheel wit, met roode oogen. 
Zoo’n Fret (Mustela furo) is eigenlijk een kleine Marter en behoort 
tot de -bloeddorstigste roofdiertjes. Wee het konijn, dat in zijn scherpe 
klauwtjes komt te vallen ! De konijnenvanger weet hiervan partij te 
trekken.' Op eene plaats in de duinen, waar zich konijnen ophouden, 
worden alle holen dichtgemaakt met netten. Onder een der netten 
wordt een gemuilkorfd fret in een der holen gelaten en, zoo er zich 
konijnen in bevinden, schrikken ze bij het bespeuren van hun doods- 
vijand. In wilde vlucht trachten ze hunne onderaardsche woningen 
te verlaten, doch bij den uitgang geraken ze verward in de netten, 
waar ze door den vanger worden gedood. Ten slotte komt ook het 
fretje weder naar buiten, wanneer er geen konijnen meer in de holen 
zijn. Was het roofdiertje niet gemuilkorfd geweest, dan zou het een 
der konijnen gegrepen hebben om zich te goed te doen aan zijn 
bloed en zijn vleesch, en daarna verzadigd in het hol te blijven 
rusten. Sommige vangers passen, om dit te voorkomen, een meer 
wreedaardige methode toe, door het fret den bek grootendeels dicht 
te naaien, wat natuurlijk afkeuring verdient. 
Bij het verlaten van het duin voert onze weg langs een kreupel - 
boschje. Alvorens er voorbij te gaan, willen we nog even de aandacht 
schenken aan eenige bloeiende plantjes van het Welriekend Viooltje . Het 
bloeit slechts kort, maar daarom geeft het dan ook meer en aange- 
namer geuren, dan hare naaste verwanten, die aanmerkelijk later in 
het jaar bloei vertoonen. ’t Is toch wel opmerkelijk, dat de eene plant 
zooveel eerder bladeren en bloemen heeft, dan de andere. Nog is de 
winter niet heengegaan, of de Sneeuwklokjes vertoonen de bekende 
bloemetjes en weldra volgt ook het Viooltje, dat we hier voor ons 
zien. En wanneer voor de meeste planten de hoogtijd is aangebroken, 
dan rusten de bolletjes van het sneeuwklokje en de wortelstokken 
van de Maartsche Viooltjes reeds uit van den arbeid, of wel, doen ze 
nieuwe kracht op voor het volgende bloeitijdperk. Het Welriekend 
Viooltje zal niet zoo spoedig uitsterven, daar het verschillende middelen 
tot voortplanting bezit. Vooreerst blijft leven de wortelstok, die in 
het volgend voorjaar opnieuw uitloopt, maar ook worden zaden voort- 
gebracht ter vermenigvuldiging. En vooral aardig zijn de cleistogame , 
