ONZE EERSTE EXCURSIE. 
‘251 
dat zijn in het geheim werkende bloempjes, die onder aan de plant 
voorkomen en ook vruchtjes voortbrengen, die met kleppen open- 
springen. 
Kijk, ook de Sorbus aucuparia of Lijsterbes vertoont ons reeds 
opengaande bloempjes, die weldra keurige bloemtrossen zullen vormen, 
om langzamerhand voort te brengen de prachtige, roode bessen, 
waarop de verschillende lijstersoorten zoo verlekkerd zijn. Hier en 
daar beginnen ook reeds de blaadjes uit te botten, die ons spoedig 
weder te zien zullen geven de meest mooie, oneven gevinde bladeren 
met wel negen jukken. We noemen de vruchtjes, die in zulke groote 
trossen aanwezig kunnen zijn, bessen, maar eigenlijk zijn het kleine 
appeltjes. De Lijsterbes wordt dan ook gerekend te behooren tot de 
Pomaceeen of Appelboomen. We kunnen hem beschouwen als een 
lentebode in het bosch, want als nog niet één boom daar groen ver- 
toont, dan prijkt de Lijsterbes reeds met bloemen en bladeren. 
Ha, daar wipt een zwarte Lijster 1 Mooi glimmend is zijn veder- 
pakje en goudgeel zijn snavel. Daaraan herkennen we het mannelijk 
voorwerp. Zie, daar is ook het vrouwtje, eveneens zwart op de boven- 
deelen, maar eenigszins bruin aan de onderzijde. De snavel er van 
is zwart. Deze twee vogels vormen stellig een paartje, dat misschien 
ook wel al met den nestbouw is begonnen. Laten we den omtrek 
maar eens verkennen. Jawel, hier is het al ! Het onderste gedeelte is 
reeds klaar en vervaardigd van mos, droge bladeren en plantenwortels. 
Deze worden stevig met aarde aan elkander gekleefd, zoodat het nest 
niet gemakkelijk uit den boom kan waaien. Het geheel wordt be- 
kleed met kleine plantenvezels, waarop vier of vijf mooie eieren, 
groenachtig blauw gekleurd en voorzien van lichtbruine schakee- 
ringen, worden gelegd. 
Met één broedsel is de Meerle gewoonlijk niet tevreden, waarom 
ze dan ook zeker zoo vroeg in het voorjaar met het broedingswerk 
aanvangt. Zoo plant deze vogelsoort, die om haar nut bescherming 
verdient, zich zeer sterk voort . Toch neemt het aantal broedvogels in ons 
land niet bijzonder toe, daar ook een zeer groot aantal zwarte lijsters 
elk jaar het leven in de paardenharen strikken eindigt. Hieronder 
zijn er wel veel, die in de groote bosschen van Rusland en Siberië 
zijn uitgebroed en op den doortrek naar het Zuiden bij ons even 
wilden vertoeven, maar ook moet menig hier geboren lijstertje het 
leven laten, wanneer het even wil proeven van de als lokaas uitge- 
hangen lijsterbessen. Juist dan, wanneer er vele lijsters in onze 
boschjes verblijf houden, geeft de Wetgever verlof, om deze vogels 
weg te vangen, d. i. in de laatste drie maanden van het jaar. Ook 
