SYNTONISCHE MAADLOOZE 
TELEGKAEIE 
DOOR 
Dr. E. VAN DER VEN. 
Dat de antenna’s aan het seingevend en aan het seinontvangend 
station ten opzichte van elkaar zich behooren te verhouden als twee 
volkomen gelijk gestemde stemvorken doen, m. a. w., dat in de laatste, 
als zij getroffen wordt door de electrische golven, die de eerste uit- 
zendt, staande golven moeten worden opgewekt van volkomen dezelfde 
frekwentie, ziedaar eene der tot nog toe vrome wenschen van de 
mannen der draadlooze telegrafie. Alle pogingen om daartoe te ge- 
raken door middel van de in eene omgeving van groote spanning 
overspringende inductievonk, leden schipbreuk door het feit, dat 
het signaal, ’t welk door een vonk wordt overgebracht, bestaat uit 
een opeenvolging van stöoten, tusschen elk van welke wel een korte 
reeks van hoogst frekwente trillingen ligt, maar die te zamen geen 
onafgebroken geheel vormen. Wil men den ontvanger met den sein- 
gever in den eigenlijken zin doen medeklinken, dan moeten deze 
dempingen verdwijnen; want dan alleen kan het haast oneindig groot 
aantal oneindig kleine, elkander periodiek opvolgende trillingen de 
electriciteit in de antenna van het correspondeerend station bren- 
gen in staande trilling van dezelfde periodiciteit. 
Nu juist een jaar geleden werd de weg voorbereid langs welken 
men gaan moet om tot het voortbrengen van zulk een onafgebroken 
reeks trillingen te komen, toen Duddell aantoonde hoe de vlam van 
een booglamp zingen gaat, wanneer men haar electroden verbindt 
