DE THEORIE VAN HET CAOUTCHOÜO 
VITT.K A NTSEEK PROCES- 
DOOR 
A. SLINGERVOET RAMONDT, Technoloog. ') 
Historische inleiding. 
Gonzalo Fernandez de Oviedo y Valdez is de eerste, die in 1535, 
bij de beschrijving van een balspel (Batey) der Noord-Amerikaansche 
Indianen, melding maakt van eene elastische massa, die voor de 
ballen gebezigd werd, hetgeen later door Antonio de Herrera in 1601 
werd bevestigd. Men wist ook, dat deze massa verkregen werd, door 
insnijding, uit sommige boomen. In 1615 geeft Juan de Torquemada 
eene korte aanduiding van den boom, waaruit de bedoelde stof ver- 
kregen wordt, maar eerst in 1751 beschrijft de la Condamine 
nauwkeurig den caoutchoucboom en geeft er eene afbeelding van. 
Het gebruik van de caoutchouc, die in Europa aanvankelijk als 
overzeesche kuriositeit werd beschouwd, bleef zeer beperkt. Men 
hield zich bezig met het vinden van oplosmiddelen (Hérissant, 
Macquer, Berniard) en maakte uit oplossingen in terpentijn of aether 
gebrekkige voorwerpen, bezigde tevens het materiaal voor het weg- 
wisschen van potloodstrepen. Omstreeks 1818 béproefden Thomas 
Hancock en Charles Macintosh het fabriceeren van waterdichte 
kleedingstukken, maar de eerste pogingen mislukten en de kom- 
pagnons scheidden. Hancock zette alleen zijne proefnemingen voort 
en konstrueerde weldra een werktuig, waarmeê hij afval van caoutchouc 
aan een kon kneden tot volkomen homogene massa’s en dat hij 
1) Bewerkt naar een gedeelte van een voordracht, door den schrijver 
in Februari jl. te Delft gehouden. 
17 
