258 DE THEORIE VAN HET CAOUTCHOUC-VULKANISEERPROOES. 
mastikator noemde. Onderwijl vond Macintosh in 1828 een goed 
oplosmiddel voor caoutchouc in het steenkolenteerbenzine of benzol 
en slaagde hij er in goede waterdichte weefsels te maken. 
In Frankrijk fabriceerden Rattier en Guibal holle balletjes van 
caoutchouc, die als kinderspeelgoed dienst deden. In Amerika maakte 
men van 1820 af voornamelijk waterdichte schoenen van de caoutchouc 
en dat had zich tot eene uitgebreide industrie ontwikkeld. Groote 
fabrieken werden opgericht en de fabrikanten sloegen ruime voor- 
raden in. Doch spoedig kwam de reaktie ; de gebreken van de 
caoutchouc, in de koude hard en in de warmte kleverig te worden, 
waren te ernstig en de verkoop minderde zoo sterk, dat menig 
fabrikant straatarm werd. Enkelen echter zetten hunne pogingen 
tot verbetering voort en onder hen bevond zich Nathaniel Hawyard, 
die in 1889 patent nam op eene vinding, die bestond in het be- 
poederen van de caoutchouc met zwavel ten einde het kleven te 
beletten. In hetzelfde jaar was eene soortgelijke ontdekking gedaan 
door den Duitscher Lüdersdorff. In den loop van 1839 verkocht 
Hawyard zijn patent aan Charles Goodyear, den man, die, na ont- 
zaglijk veel moeite, er in slagen zou het procédé uit te vinden, dat 
zijn naam onsterfelijk heeft gemaakt, Goodyear, in 1800 te New- 
Haven geboren, heeft een leven vol tegenspoed gehad. Omstreeks 
1835 hield hij zich bezig met het zoeken naar een middel, om de 
onaangename kleverige eigenschap van caoutchouc te verbeteren. 
Hij mengde ze toen samen met magnesia en kalk in een met de 
hand gedreven wals, een werktuig, dat in dien tijd reeds algemeen 
in gebruik was in Amerikaansche fabrieken en verkreeg tamelijk 
goede resultaten. Hem werden medailles uitgereikt door enkele ge- 
nootschappen en met kapitaal van enkele rijke lieden richtte hij een 
fabriek op. 
Na vele wederwaardigheden, te veel om hier alle in détails op te 
noemen, ontmoette Goodyear in 1838 Hawyard en kocht van hem 
in 1839 het patent van het bepoederen met zwavel. Hij richtte een 
nieuw fabriekje op en ontving vele bestellingen, onder meer ook eene 
van de administratie der posterijen voor waterdichte brievenzakken; 
hij leverde de waren met zwavel en roode oker ingepoederd. Maar 
na korten tijd bleek dat de waren in de zomerwarmte bedierven, 
evenals alle vroegere fabrikaten en hij kreeg ze teruggestuurd, ook 
de brievenzakken. Goodyear was weldra geruïneerd en werd door 
al zijne vrienden en verwanten verlaten. Niemand wilde hem weêr 
de behulpzame hand reiken en de armoede stond voor de deur. Maar 
niettegenstaande het gebrek lijden, gaf hij toch zijne proefnemingen 
