DE THEORIE VAN HET CAOUTCHOUC-VULK ANtSEERPROCES. 
259 
niet op. Op zekeren winterdag in het begin van 1840, was hij bezig 
zijn voorraad teruggezonden artikelen voor de zooveelste maal te 
bezichtigen, toen zijn 8-jarige zoon Charles naar hem toe kwam om 
hem te omhelzen. Goodyear legde het caoutchoucartikel bij ver- 
gissing op de gloeiende kachel neer en bemerkte dit pas, toen het 
onaangenaam riekende dampen begon te ontwikkelen. Hij zette het 
raam open en legde het stuk buiten neer. Den volgenden dag nam 
hij het weer ter hand en bemerkte, dat de gedeelten, die niet ver- 
brand waren, niettegenstaande de nachtvorst, hunne elasticiteit hadden 
behouden. Hij ging nu dadelijk na, wat de oorzaak hiervan kon zijn 
en nam proeven met stukken ruwe en met zwavel bepoederde 
caoutchouc. Wanneer zij met zwavel was gemengd, smolt zij bij 
verwarming niet en wanneer men zorg droeg, dat de massa niet 
verkoolde, ontstond een produkt, dat niet meer kleefde. Deze eigen- 
schap was n.1. het hoofddoel waarnaar gestreefd werd; de blijvende 
elasticiteit in koude en warmte was voorloopig nog eene bijkomende 
omstandigheid. Goodyear begaf zich naar Lynn, waar de fabrikanten 
Baldwin en Haskins hem vergunden met hunne werktuigen zijne 
proeven voort te zetten. Maar het ongeluk vervolgde hem ; in dezelfde 
stad werd hij voor schulden in de gevangenis gezet. Van hier uit 
schreef hij aan genoemde fabrikanten en dank zij hun hulp en den 
hernieuwden fmantiëelen steun zijner familie, werd hij spoedig 
weer uit den kerker verlost. Zijne proefnemingen leidden weldra tot 
het vinden van de gunstigste kondities, waarbij de gewenschte 
verandering werd verkregen. Hij beproefde o.a. ook een lapje na- 
tuurlijke caoutchouc in gesmolten zwavel van + 150° C. te dompelen 
en verkreeg na drie kwartier het verlangde resultaat. Hij noemde 
dit proces het „metalliseeren van de caoutchouc”, omdat hij het 
dompelen in de zwavel vergeleek met het dompelen van gloeiend 
ijzer in water, eene wel wat erg ver gezochte vergelijking. Door be- 
middeling van zijn geneesheer, Dr. Bradshaw, die zich zeer voor de 
zaak interesseerde, werd Goodyear opnieuw in de gelegenheid gesteld 
een fabriek op te richten en nu gingen de zaken beter. Op eene 
aanvraag van Rattier en Guibal deelde hij mede, spoedig zelf naar 
Parijs te zullen komen, om zijn nieuw procédé te exploiteeren. Hij 
wilde, vóór alles, zeker zijn van het definitieve zijner resultaten en 
aarzelde daarom nog lang met het nemen van een patent. Eindelijk 
stuurde hij in 1842 zekeren Moulton naar Europa om met ver- 
schillende huizen te onderhandelen omtrent den verkoop van zijn 
procédé. De agent stelde zich, in Engeland gekomen, in verbinding 
met de firma Macintosh en Co. te Manchester. Dezen konden van 
