260 DE THEORIE VAN HET CAOUTCHOUC-VULKANISEERPROCES. 
Moulton geen enkele informatie betreffende de fabrikatie verkrijgen 
en stelden hem voor, een patent te nemen. Moulton keerde hierop 
naar Amerika terug, na zijne monsters aan een zekeren Brockedon 
verkocht te hebben, een vriend van Hancock. Laatstgenoemde stelde 
zeer veel belang in de nieuwe monsters caoutchouc van zulke goede 
eigenschappen en wilde trachten achter het geheim te komen. Hij 
w r as niet de eenige; ook een zekere Parkes hield zich met het 
vraagstuk bezig, maar daar deze niet op de hoogte was van de 
fabrikatie, beschouwde hij de zaak meer van den chemischen kant. 
Hancock daarentegen had slechts weinig chemische kennis, maar 
bezat eene scherpe opmerkingsgave ; hij nam een zwakken kristallijnen 
aanslag waar op de monsters, krabde dien er af en vond, dat deze 
bij branden een duidelijken zwavelreuk verspreidde. Hij nam nu in 
een partikulier laboratoriumpje te Stoke-Newington, waar voor iedereen 
de toegang verboden was, proeven door mengen van caoutchouc met 
zwavel en verwarmen. Na eenigen tijd leken hem de resultaten vol- 
doende veelbelovend, om hem te doen besluiten een patent te nemen ; 
hij maakte daarbij gebruik van het voordeel, dat de Engelsche wet 
aan de uitvinders bood, n.1. eene speelruimte van 6 maanden vóór 
het registreeren der patenten, om de exploitatie van hunne ont- 
dekking te beproeven. Binnen dien tijd hoopte Hancock zijne proeven 
voltooid te hebben. Op zekeren dag las hij in een scheikundeboek, 
dat zwavel bij 110° smelt, dus beneden de smelttemperatuur van 
caoutchouc; hij dacht dus, dat bij indompelen van het laatste in ge- 
smolten zwavel, de eerste niet lijden zou en er wel een of ander 
resultaat zou komen. Er bleek nu ook, dat na IJ uur indompeling 
van dunne velletjes caoutchouc in gesmolten zwavel een stof ver- 
kregen werd, die geheel overeenkwam met de Amerikaansche monsters. 
Eenige andere stukken liet Hancock langer in de zwavel liggen; 
deze waren na eenige uren glashard geworden ; maar om dit resultaat 
bekommerde hij zich niet, hoewel hij hier eigenlijk onwetend het 
eboniet had ontdekt. Den 21 sten November 1843 werd hem het ver- 
langde patent uitgereikt. Hancock sprak met zijn vriend Brockedon 
over het procédé, dat hij de „verandering” of de „modifikatie 5 * 
noemde, en de laatste stelde voor, een beteren naam te kiezen. Hij 
zocht in de helden der mythologie en kwam weldra op den naam 
van Vulkaan, den god des vuurs. Het procédé werd daarom met 
den naam van vulkanisatie bestempeld, in aanduiding van het feit, 
dat de zwavel wordt verkregen uit de kraters der vulkanen, die het 
rijk van Vulkaan uitmaken. Het zou eenvoudiger geweest zijn, te 
spreken van sulfuratie of zwaveling, maar Hancock vond den gekozen 
