DE THEORIE VAN HET CAOUTCHOUC-VULKANISEERPROGES. 
265 
„H, ^H, 
H 3 C — C — C - C - CH 
II II „O „H, //Hj „O 
O 0 + H3C — C— C — C — C — H 
II II 
O = o 
laevulinaldehydsuperoxyde laevulinaldehyde 
„H. „H, 
C — C — CH 
II 
O + 2 ïï. O = 2 H, O s + 
|| waterstofsuperoxyde 
. ~ O 
„O „El „Hg „O ,,0 „H, / / Hg „O 
H- h 3 C — C — C — C — CH — * H 3 C — C — C — C-C — OH 
laevulinaldehyde laevulinzuur 
HgC — C 
11 
o 
II 
o 
De empirische formule van het ozonide is C 10 Hi 6 0 6 , die van de 
caoutchouc is dus C 10 Hi 6 ; de konstitutie is blijkens de ontledings- 
produkten zeer eenvoudig; het molekuul behoort tot een tot nu toe 
nog niet waargenomen groep der gehydreerde achtringen en moet 
genoemd worden 1.5-dimethyl-cyklo-oktadiëen (1.5) — X maal. Hoe 
groot die X is, weten we niet; in elk geval zal de additie los zijn, 
anders zou het niet zoo gemakkelijk door ozon worden aangetast. 
De caoutchouc is dus wel een veelvoud van C 5 H 8 , maar niet van 
isopreen of jS methyldivinyl, d. i. van een koolwaterstof met ver- 
H 2 h 2 
takten keten, maar van een fnet rechten keten CH 3 — C — C — C — CH 
(penta-diënyl). De naam polypreen is dus onjuist. 
/ H 2 H 2 \ 
CH 3 — C — C — C — C — H 1 
11 11 I 
H — C — C - C — C - CHs IX 
H 2 H 2 ƒ 
1.5-dimethyl-cyklo-oktadieën (1.5). 
Zooals reeds opgemerkt is, had men van het vulkaniseeren de ver- 
wardste voorstellingen. De meeste schrijvers spraken omzichtig van 
