266 DE THEORIE VAN HET CAOUTCHOUC- VULKANISEERPROCES. 
„absorptie” van zwavel. Burghardt zegt in „Thorpe’s dictionary of 
applied chemistry’’, waarschijnlijk steunende op eene meening van 
Payen, dat de vulkanisatie bestaat „in the alteration of caoutchouc 
„resin through the production in it of a sulpho-compound, a certain 
„amount of hydrogen being replaced bij sulphur”. Wanneer er echter 
substitutie plaats had, zouden dus voor elke 32 deelen zwavel, die 
zich met de caoutchouc verbonden, 34 deelen zwavelwaterstof vrij 
moeten komen en zou dus, wanneer men -+- 2^ pCt. in reaktie tre- 
dende zwavel aanneemt, per ton caoutchouc dagelijksch verbruik 
ongeveer 18000 liter zwavelwaterstofgas vrij moeten komen, eene 
hoeveelheid, die de omgeving van elke caoutchoucfabriek totaal on- 
bewoonbaar zou maken. In werkelijkheid worden bij het vulkaniseeren 
hoogstens sporen H 2 S gevormd. — Heinzerling merkt op, dat de 
werking tusschen zwavel en caoutchouc toch wel eene chemische 
moet zijn, want beide zijn na de vulkanisatie onoplosbaar in zwavel- 
koolstof geworden; maar hij zegt, dat het nog onbekend is, of additie 
of substitutie plaats heeft. Donath beschouwt het proces als de 
vorming van eene soort alliage tusschen zwavel en caoutchouc. 
In 1846 werd aan Parkes een patent verleend tot het vulkaniseeren 
met zwavelmonochloride S 2 Cl 2 , een proces, dat nu algemeen bekend 
is onder den inkonsekwenten naam van koude vulkanisatie. Hierbij 
worden dunne huidjes, gesneden van een blok geperste caoutchouc, 
gedompeld in eene oplossing van S 2 Cl 2 in zwavelkoolstof of in den 
laatsten tijd ook tetrachloorkoolstof, als wanneer de vulkanisatie bij 
gewone temperatuur plaats vindt. 
Ook omtrent den aard van dit proces was men langen tijd vol- 
maakt in het duister. Fawsitt meende, dat de inwerking bestaat in 
de substitutie van zwavel voor waterstof, terwijl deze laatste ontwijkt 
als gas, of gebonden aan chloor als zoutzuur. Burghardt drukt zich 
ook zoo uit. Thomson meent, dat de vulkaniseerende werking van 
S 2 Cl 2 veroorzaakt wordt door het chloor en niet door de zwavel. 
Terry gaat zelfs zoo ver te beweren, dat, daar zwavel in de koude 
geen inwerking op caoutchouc heeft, S 2 Cl 2 eenvoudig te beschouwen 
is als chloor in verdunden vorm. 
Aan dezen warboel van opinies is wel voor goed een eind gemaakt 
door de onderzoekingen van Carl Otto Weber, den helaas te vroeg 
gestorven ijverigen geleerde, die aan de wetenschap en de industrie 
van de caoutchouc onschatbare diensten heeft bewezen. Aan hem 
hebben wij de oplossing te danken van tal van problemen, die jaren 
achtereen óf een strijdvraag waren tusschen de verschillende des- 
kundigen, óf stilzwijgend als uitgemaakt en vaststaand golden. Weber 
