DE THEORIE VAN HET CAOUTCHOUC-VULKANISEERPROCES. 
267 
heeft eene rationeele, zuiver wetenschappelijke beschouwing van alle 
zich in de caoutchoucindustrie voordoende vraagstukken niet alleen 
mogelijk gemaakt, maar ook weten door te voeren; hij heeft tal van 
technische bizonderheden en handigheden gevonden en ingevoerd en 
hij heeft met inspanning van alle krachten liet waas van geheim- 
doenerij, waarmee de fabrikanten deze industrie zoo gaarne omhulden 
en waarachter zij toch eigenlijk niets dan hunne empirische onwe- 
tendheid verborgen, af willen werpen en dat is hem dan ook voor 
een groot deel gelukt. Tegenwoordig heerscht er in de caoutchouc- 
industrie een betere geest, een, die het nut der wetenschappelijke 
vorschingen op praktisch terrein niet langer ontkent ; thans gaan de 
fabrikanten langzamerhand inzien, dat zij van den wetenschappelijk 
gevormden fabrieksleider, die de voorkomende problemen met een 
oordeelkundig oog kan beschouwen, meer kunnen verwachten voor 
de onmiddellijke en toekomstige praktijk, dan hetgeen, waartoe een 
geminacht chemikusje vroeger ooit in staat werd gerekend en Weber 
is zeker een der eersten geweest, die aan de hedendaagsche chemie 
en physika op dit terrein de haar toekomende plaats heeft weten te 
verzekeren. Al kan men zich bij het bestudeeren van Weber’s ge- 
schriften helaas niet ontveinzen, dat hij zich vaak schuldig maakt 
aan overijlde konklusies en dat zijn strijdlustige natuur hem dikwerf 
verlokte tot scherpe persoonlijke kritieken, toch ademen zij een 
helderen, klaren geest, die niets liever wil, dan logische duidelijkheid 
en die het wetenschappelijk vorschen ten allernauwste met de prak- 
tische toepassingen wil verbinden. 
Ik zal nu trachten, Weber’s vulkanisatietheorie uiteen te zetten. 
Wat is vulkanisatie eigenlijk? Dit is niet zoo spoedig te zeggen. Men 
kan zich met de verklaring, dat het is een gedeeltelijk of geheel 
verzadigen van het caoutchouckoolwaterstofmolekuul met zwavel of 
zwavelverbindingen, niet bevredigen. Wat men bij de bestudeering 
van het vulkaniseerproces nooit uit het oog moet verliezen, is, dat 
men hier te doen heeft met een kolloïde. Deze van Graham af- 
komstige benaming dient om die stoffen aan te duiden, die in tegen- 
stelling met de kristalloïden, niet kristalliseerbaar zijn, een zéér hoog 
molekulairgewicht bezitten en daardoor, dus door de enorme grootte 
hunner molekulen, ook slechts zeer langzaam dialyseerbaar zijn, 
d. w. z. niet of zeer langzaam door de poriën van sommige membranen 
heen kunnen dringen. Er is echter slechts een gradueel verschil 
tusschen kolloïden en kristalloïden ; met toenemend molekulairgewicht 
gaan de eigenschappen van de laatste niet sprongswijs, maar ge- 
leidelijk in elkaar over. Kolloïden hebben zéér geringe, maar toch 
