DE THEORIE VAN HET CAOUTCHOUC-VULKANISEERPROCES. 271 
plaats. Het ligt dus voor de hand te veronderstellen, dat dit produkt 
een bovenste grens zal zijn in het additieproces. Orn dit uit te maken, 
nam Weber een mengsel van : 
I. 100 gram Para en 50 gram zuivere zwavel : verhit gedurende 
12 uur op 138° . 
II. 100 gram Para en 75 gram zwavel; verhit: 9 uur op 140° C. 
III. 100 gram Para en 100 gram zwavel; verhit: 8 uur op 140° C. 
Verkregen werden drie monsters uitstekend eboniet, vrij van porositeit 
en van groote sterkte. Zij gaven onder het mikroskoop eene struk- 
tuurlooze massa; ook was er niets te zien aan het zeer fijn gevijlde 
en door zijdegaas gezeefde poeder. Bij extraktie van het uiterst fijne 
poeder met aceton in een Soxhlet-extraktor werd een extrakt ver- 
kregen, dat hoofdzakelijk bestond uit vrije zwavel, met een klein 
weinig organische stof. Het totaal extraheeren van de vrije zwavel 
duurde echter opmerkelijk lang; met zwavelkoolstof ging het vol- 
strekt niet sneller. De vrije zwavel is waarschijnlijk in amorfen 
(kol loïd alen) toestand aanwezig, dus onoplosbaar in de gewone oplos- 
middelen. Het mikroskopisch beeld doet in het geheel geen zwavel 
zien, daarom moet, volgens Weber, het eboniet beschouwd worden 
als eene vaste oplossing van zwavel in caoutchoucsulfiede en gaat eerst 
onder den invloed van kokende oplosmiddelen de amorfe zwavel in 
de oplosbare kristallijne modifikatie over en kan zij geëxtraheerd 
worden. Na afloop der extraktie werd de gebonden zwavel volgens 
Carius bepaald. Monster I had 33.08 pCt., n°. II 33,11 pCt., n°. III 
32.64 pCt. gebonden zwavel. Nu vereischt de formule van het dime- 
thyloktadieëndisulfid Cj 0 H 1C S 2 32.00 pCt. zwavel. Het gevonden 
te veel zal veroorzaakt zijn door eene tegen het eind der additie 
ingetreden gedeeltelijke substitutie. Het C lö H 16 S 2 is dus als ver- 
zadigde, als bovenste grens van de vulkanisatiereeks te beschouwen. 
De bepaling van de laagste vulkanisatiegrens, dus de verbinding 
met de kleinst mogelijke hoeveelheid zwavel, waarin nog een molekuul 
caoutchouc reageert, is uiterst moeilijk, omdat wij geen middel be- 
zitten, om de verschillende vulkanisatietrappen van elkaar te scheiden. 
We kunnen hoogstens zeggen, dat vulkanisatie werkingen eerst bij een 
gehalte van 2 — 2 1 / i pCt. gebonden zwavel duidelijk merkbaar zijn, 
dat men dus beneden die hoeveelheid, blijkens de ervaring, niet van 
goed gevulkaniseerde produkten kan spreken en bij berekening blijkt 
nu, dat eene verbinding (Cio H I6 ) l0 S 2 of C l00 H 160 S 2 = 3.25 pCt. 
gebonden zwavel bevat. Dit getal valt dus goed binnen de grenzen, 
die men kan waarnemen bij goed gevulkaniseerde waren, die den 
