DE THEORIE VAN HET CAOUTCHOUOVULKANISEERPROCES. 
273 
het percentage geaddeerde zwavel, dit hangt eenvoudig af van tem- 
peratuur, tijd en massa. Men kan dus zeggen : De vulkanisatie als 
chemische reaktie beschouwd, verloopt onafhankelijk van den physischen 
toestand van de caoutchouc, maar deze bepaalt , gedurende de vulkanisatie, 
de physische konstanlen van het vulkaniseerprodukt. 
Zooals wij hierboven reeds gezien hebben, verloopt de reaktie van 
het addeeren van zwavel langzaam. Om haar nu in een praktisch 
niet te lang tijdsverloop zich te doen afspelen, moet men haar ver- 
snellen en dit zal men doen door een der grondstoffen in overmaat 
toe te voegen en wel hier de zwavel. Men zal dus werken met 
mengsels, die veel meer zwavel bevatten dan voor het bereiken van 
een bepaalden vulkanisatiegraad noodig is. Wat gebeurt er nu met 
die overmaat niet in reaktie getreden zwavel? Deze zal bij afkoelen 
niet uitkristalliseeren, maar door de massa verdeeld blijven in zeer 
kleine amorfe bolletjes. Na verloop van tijd verschijnt er op de 
oppervlakte van gevulkaniseerde artikelen een fijne grijze aanslag, 
bestaande uit kleine zwavelkristalletjes, die als zoodanig bij zwakke 
vergrooting, en weldra voor het bloote oog, zichtbaar worden. Dit 
verschijnsel is bij alle caoutchoucfabrikanten bekend en gevreesd als 
het „ausblühen”, „blooming” of „sulphuring up”, enz. Het geeft den 
artikelen een onsmakelijk uitzien en er worden de meest verschillende 
middelen tegen voorgeslagen, die alle hun ontstaan danken aan de 
onbekendheid met hetgeen er eigenlijk gebeurt. Men kan de ver- 
schijnselen bestudeeren, wanneer men op een mikroskopisch objektglas 
een paar kristalletjes zwavel sublimeert tegen een dekglaasje aan. De fijne 
iriseerende aanslag bestaat dan uit amorfe bolletjes, die het gepola- 
riseerde licht niet beïnvloeden. Op een schoon glaasje kunnen die 
druppeltjes lang blijven bestaan; maar na korter of langer tijd 
worden zij troebel en geel en er worden axiale kruisen zichtbaar 
onder het polarisatiemikroskoop, dus zij worden kristallijn. Nu is 
bekend, dat de amorfe zwavel de metastabiele, de gekristalliseerde 
de stabiele toestand is en dat de eerste eene grootere dampspanning 
heeft dan de laatste. Wanneer er dus op één plekje kristallisatie is 
ingetreden, dan fungeert dit kristalletje als centrum van lagere druk- 
king en er destilleeren zwaveldampen van de druppeltjes over naar 
de kristallen, die daardoor aangroeien. Het gevolg is, dat de kris- 
tallen weldra door een leeg veld omringd zijn. Soms schieten er 
zulke lange naald vormige kristallen uit een bolletje, dat zij een 
onveranderd bolletje raken. Op dit oogenblik wordt het druppeltje 
troebel en aan de tegenovergestelde zijde schiet er ook een bun- 
18 
