274 DE THEORIE VAN HET CAOUTCHOUC-VULKANISEERPROCES. 
deltje naalden uit. hetgeen zich zoo over het heele gezichtsveld 
verspreidt. 
Nu wordt ook het verschijnsel van ,,A.usblühen” duidelijk. Wanneer 
op de een of andere wijze kristallisatie van de zwavel aan de opper- 
vlakte begint, dan destilleert de zwavel van binnen naar buiten en 
komt er soms een buitengewoon rijke aanslag. Het is dus niet een 
verschijnsel van kapillariteit, zooals soms gemeend wordt. Men kan 
nu dien aanslag wel door koken in loog wegkrijgen, maar daarin lost 
de nog niet gekristalliseerde zwavel niet op en zal dus na afloop van 
het koken toch nog de mogelijkheid bestaan, dat er uitkristallisatie 
plaats heeft. Bij eboniet kent men het „A.usblühen” niet, niettegen- 
staande er soms tot 60 pCt. vrije zwavel in voorkomt. Men moet 
dus eboniet beschouwen als eene vaste oplossing van kolloïdaal 
caoutchoucsulfide in kolloïdale zwavel of omgekeerd. 
Zooals ik zoo straks reeds zeide, bestaat de koude vulkanisatie in 
het dompelen van de caoutchouc in eene oplossing van chloorzwavel 
in zwavelkoolstof. Weber heeft ook dit proces nader bestudeerd en 
gevonden, dat het, evenals het zwavelproces, bestaat uit eene additie 
van het S 2 Cl 2 molekuul en ook weer in de vorming van eene 
kontinue serie additieprodukten met C l0 H 16 S 2 Cl 2 als bovenste en 
C 100 H 160 S 2 Cl 2 als benedenste grens, geheel analoog aan de bij de 
warme vulkanisatie genoemde. In deze verbindingen is het chloor 
tamelijk los gebonden ; door koken met alkoholische kali wordt 
H Cl afgesplitst en blijft er eene verbinding C l0 H 14 S, over. 
Ook met zwavelbromide en zwaveljodide nam Weber proeven en 
verkreeg daarbij onbestendige verbindingen, die echter naar alle 
waarschijnlijkheid ook additieprodukten waren. 
Waarom is er nu verschil tusschen warme en koude vulkanisatie ? 
Weber zegt hieromtrent het volgende. Bij warme vulkanisatie 
worden de S 8 molekulen in S 2 molekulen omgezet en dit kost 
arbeid, dus warmte; de vormingswarmte van het sulfiede is te gering 
om de reaktie vanzelf te doen verloopen, daarom moet men voort- 
durend warmte toevoeren. Bij de vulkanisatie met chloorzwavel 
wordt tegelijk gevormd eene verbinding van caoutchouc met zwavel 
en met chloor; nu gaat de verbinding met chloor gepaard met 
groote warmte-ontwikkeling, terwijl die met zwavel warmte kost; de 
ontwikkeling is grooter dan de absorptie, dus het resultaat is, dat 
de reaktie met chloorzwavel warmte geeft en bij gewone tempera- 
tuur verloopt. Zij is zelfs zoo heftig, dat men in verdunde oplossing 
moet werken. 
Delft, Maart 1907. 
