276 
OVER STRALEN VAN POSITIEVE ELECTRIOITEIT. 
Het willemiet phosphoresceert onder invloed van de stralen. Voor 
de afwijking door een electrisch veld dienden twee verticaal in de 
buis geplaatste aluminiumplaten op verschillende potentiaal gehouden» 
welke een afwijking in horizontale richting veroorzaakten. 
Het deel der buis met de aluminiumplaten bevond zich tusschen 
de polen van een krachtigen electromagneet, die de stralen in ver- 
ticale richting deden afwijken. Wanneer de stralen niet onder invloed 
van een magnetisch of electrisch veld zijn, dan brengen zij een heldere 
vlek op het phosphoresceerend scherm voort, terwijl de magnetische 
en electrische krachten niet eenvoudig maar een verplaatsing van 
deze vlek gaven, maar er vormen zich lichtende banden, die soms 
een aanmerkelijke oppervlakte innamen. 
De eerste proeven werden genomen bij een matigen graad van 
luchtledigheid, ongeveer 1 / 50 m.M. Het eerst werd de buis met lucht 
gevuld, die zorgvuldig gezuiverd was van waterstof. Daartoe was de 
lucht met groote zorg gedroogd en aan de buis een hulpbuis ge- 
smolten, waarin een kathode uit een vloeibaar alliage van natrium 
en kalium bestaande zich bevond. 
Als de ontlading door de buis gaat, dan absorbeert deze kathode 
de waterstof. De ontlading werd door de buis gezonden bij de laagste 
drukking, waarbij het gas nog een zichtbaar spectrum geeft, zoolang 
totdat de waterstoflijnen verdwenen en alleen die van stikstof en van 
kwikdamp overbleven. 
Deze drukking was een weinig grooter dan die, welke voor het 
onderzoek der positieve stralen diende, maar een paar pompslagen 
waren voldoende om de drukking op den gewenschten graad te 
brengen. Op het scherm kreeg men eenigermate waaiervormig zich 
uitstrekkende lichtbanden . 
Wanneer de stralen alleen aan het magnetisch veld onderworpen 
waren, dan was deze band verticaal omhoog gericht. 
Door het electrisch veld was de band bijna horizontaal, terwijl de 
beide velden tezamen den band een stand gaven tusschen deze twee 
in. Bovendien zag men nog een naar beneden gerichten band, veel 
zwakker van licht, maar toch duidelijk. Deze werd gevormd door 
negatieve stralen en de lengte van dezen band was een weinig kleiner 
dan die van de positieve. De omhoog gerichte lichtbanden hadden 
overal dezelfde lichtsterkte, er waren geen lichtere plekken in te 
herkennen, zooals wel het geval is bij lagere drukkingen. De recht- 
lijnigheid der kanten toont, dat de snelheid der stralen ongeveer 
constant is, terwijl de waarden van — afwisselen van nul in het met 
