OVER STRALEN VAN POSITIEVE ELECTRICITEIT. 277 
afgeweken deel tot ongeveer 10 4 aan het boveneinde van den band. 
Deze waarde van ^ is die voor een geladen waterstofatoom, en bo- 
vendien was er geen in ’t oogvallend groote lichtsterkte op de plaatsen, 
e 10 4 10 4 
beantwoordende aan — — -r-r- en -rrr welke waarden zouden toeko- 
m 14 lo 
men aan de stralen van stikstof en zuurstof. Het geregeld zich uit- 
strekken van stralen in den afgeweken lichtband voor welke ^ waarden 
heeft van 0 af tot 10% is het eerst waargenomen door Wien. Hij 
verklaarde dit door te veronderstellen, dat de geladen deeltjes, die 
de positieve stralen vormen, werken als kernen waarom zich mole- 
culen verdichten van het gas, waardoorheen de stralen gaan. Hierdoor 
worden zeer samengestelde systemen van een groot aantal moleculen 
vermengd met de deeltjes, die de stralen vormen. Deze samengestelde 
systemen zouden dan het deel van den lichtband vormen, dat slechts 
weinig afgeweken is. 
Thomson denkt, dat de standvastigheid van de snelheid der stralen, 
die blijkt uit de rechtlijnigheid van de kanten van den lichtband, 
een sterk argument tegen die verklaring is, en dat het voorkomen 
van negatieve stralen volkomen daarmede in strijd is. Deze negatief 
geëlectriseerde stralen, die den zwakken naar beneden gerichten 
lichtband vormen, zijn geen kathodestralen. De grootte der afwijking 
toont, dat voor deze stralen — , in plaats van de waarde 1.7 X 10 7 
van kathodestralen, nog kleiner waarde dan 10'* heeft. De deeltjes, 
welke deze stralen vormen, hebben ongeveer dezelfde grootte als die 
der positieve stralen. Het voorkomen van deze negatieve stralen geeft 
aanleiding tot verklaring van het verschijnsel. 
De gevonden waarden van ^ zijn de gemiddelde waarden van het 
deeltje bij de beweging door het magnetisch en electrisch veld. Zijn 
de deeltjes gedurende een deel van de afgelegde baan zonder lading, 
dan zullen zij op dat oogenblik niet afwijken, en daardoor zullen de 
op het scherm waargenomen afwijkingen, en bij gevolg de waarden 
van kleiner zijn dan wanneer het deeltje voortdurend op zijn weg 
de lading gehouden had. Veronderstel nu, dat sommige deeltjes, die 
de positieve stralen samenstellen, nadat zij met positieve lading op 
weg gegaan zijn, deze lading verliezen door aantrekking van een 
negatief geëlectriseerd electron 1 ). De massa van het electron is zoo 
D Thomson noemt het „Corpuscle”. 
