310 
LEVEN EN WERKEN VAN JOSEPH PRIESTLEY. 
Doch de razende menigte was met goede woorden niet meer te 
beteugelen en evenmin met de geringe beschikbare politie. 
Thans was de >)01d Meeting«, de oudere kerk der Dissenters, aan 
de beurt, waarin met bijlen, koevoeten, enz. eveneens alles vernield 
werd en die daarna in brand werd gestoken. 
Andermaal onder het geschreeuw van »Kerk en Koningcc togen de 
muiters nu naar »Fair Hilk, ongeveer een mijl van de door Priest- 
ley bewoonde voorstad. Deze was inmiddels door een vriend, Samuel 
Ryland, gewaarschuwd voor het hem dreigend gevaar. Hij zat rustig 
thuis met zijn vrouw aan het verkeerbord — zooals zijn gewoonte 
was, na het avondmaal — en kon slechts met moeite bewogen wor- 
den tot een overijlde vlucht, waarvoor Ryland een draagkoets had 
meegebracht. De bescherming van hun woning aan den zoon Wil- 
liam en de dienstboden overlatend, reed het echtpaar met hun red- 
der naar »Showell Greencc, de woning van Priestley’s vriend Wil- 
LTAM RUSSELL. 
Van ’t verder gebeurde heeft Mr. Russell’s dochter een door 
Thorpe meegedeeld verslag gegeven, dat weinige dagen na de voor- 
vallen was opgesteld, doch eerst in 1835 in een tijdschrift werd op- 
genomen. Zij verhaalt dan, dat haar vader, na aankomst van Priest- 
ley en zijn vrouw, te paard naar hun woning reed, met behulp van 
den zoon nug eenige kostbaarheden en papieren van Priestley in 
veiligheid bracht en een poging deed om de aanstormende bende, 
wier aantal hij op twee a drie duizend schatte, door geld en goede 
woorden van haar voornemen af te brengen. Doch steenworpen dwon- 
gen hem tot een haastigen terugkeer. Thuis gekomen, ging hij ter 
meerdere veiligheid met zijn gezin en de Priestley’s naar de 20 minuten 
verder gelegene woning van Mr. Hawkes. Met de berusting van een 
wijsgeer stapte Priestley in den zomernacht hier voor het huis op 
en neer, naar de woeste kreten der plunderaars luisterend en naar de 
doffe slagen waarmee zijn have vernield werd. Nadat men eindelijk 
huis en laboratorium in vlammen had zien opgaan en alles stil was 
geworden, ging Mr. Russell, om vier uur in den morgen, op nieuw 
op kondschap uit. Hij kwam weldra met de tijding terug, dat de 
woestelingen, die den wijnkelder goed hadden aangesproken, ten deele 
afgetrokken waren, ten deele in de omliggende weilanden hun roes 
lagen uit te slapen. Alle gevaar scheen voorshands geweken en men 
keerde naar Russell’s woning terug. Doch juist toen men zich ter 
ruste zou begeven, kwam bericht, dat de bende zich opnieuw in be- 
weging had gesteld en dat zij zwoer niet te rusten voordat Priestley 
gedood was. Men liet weer een draagkoets komen en Priestley en 
