314 
LEVEN EN WERKEN VAN JOSEPH PRIESTLEY. 
voor de Dissenters te Hackney, zette hij de redenen van zijn landver- 
huizing uiteen, die na het meegedeelde geen uiteenzetting behoeven. 
Talrijk waren de uitingen van hoogachting en liefde, waaruit 
bleek dat velen hem met leedwezen zagen gaan. Onder anderen zon- 
den eenige zijner bewonderaars aan de hoogeschool te Cambridge 
hem een zilveren inktkoker, met een opschrift waarin zij hun spijt 
uitdrukten adat dit bewijs van achting uitgelokt was door de ondank- 
baarheid van hun land.« 
Den achtsten April 1794 scheepte de eenenzestigjarige man zich 
met zijn vrouw te Londen in en kwam op 4 Juni te New-York aan, 
waar hij verwelkomd werd door zijn zonen en een talrijke menigte. 
Verschillende genootschappen boden hem adressen aan. 
Op de lange zeereis schreef hij over de redenen van het thans 
veel voorkomend ongeloof, als inleiding van een nieuwe uitgave van 
zijn »Letters to the Philosophers and Politicians of France«. Een van 
de grootste van die Fransche natuurkundigen, Lavoisier, liet juist, toen 
Priestley dit opstel schreef, het leven onder de valbijl, nog snooder 
door zijn vaderland behandeld dan zijn Engelsche vakgenoot. 
Na een kort oponthoud te New-York, reisde Priestley naar Phi- 
ladelphia, waar hij opnieuw gehuldigd werd en men hem het pro- 
fessoraat in de scheikunde aan de hoogeschool aanbood, wat hij 
evenwel niet aannam. Wegens de felle zomerhitte vertrok hij in Juli 
naar Northumberland, 130 Eng. mijlen noordwestelijk van Philadel- 
phia gelegen, aan de samenvloeiing van de noordooster en westelijke 
takken van den Susquehanna en nabij de door zijn zoon ontworpen 
nederzetting, die evenwel niet tot stand kwam. De gezonde lucht, 
de fraaie ligging en het goedkoope leven aldaar deden Priestley be- 
sluiten zich hier te vestigen, in weerwil van de afgelegenheid. Dit 
ook met het oog op de gezondheid zijner vrouw. In ’t eerste jaar 
eng behuisd, hield hij zich bijna uitsluitend bezig met zijn theologi- 
sche en wijsgeerige studies, behalve dat hij eenige proeven nam ter 
bepaling van de samenstelling der lucht. Na zijn besluit hier te blij- 
ven — hij had ook voor een beroep bedankt van een Unitariër-gemeente 
te New-York, — ging hij zelf aan het bouwen. Zijn huis, met een 
klein laboratorium er naast en een verandah aan de voorzijde, bestaat 
nog en onderscheidt zich niet van de burgerwoonhuizen zooals die 
ten plattelande in Amerika veelvuldig voorkomen. 
In het najaar van 1795 troffen hem twee groote verliezen. Eerst 
stierf zijn jongste zoon, waarvan hij gehoopt had dat die zijne theo- 
logische en wijsgeerige studiën zou voortzetten en eenige maanden 
daarna verloor hij zijne vrouw, die lief en leed steeds trouw met 
